HERHSrUSTERING-EISr AAIsr DE HEIDE; 



DOOB 



F. A. HARTSEN. 



Een belangrijk gedeelte van onzen vaderlandschen bodem bestaat in 

 eene onafzienbare vlakte van eigenaardig voorkomen. De grond is 

 er doorgaans zwart , droog , hard en oneffen. Over het geheel ligt 

 een rozeroode tint. Dit komt van bosjes planten, die met roode 

 bloempjes prijken. Bij sommige zijn de bloemen zeer klein en aan eene 

 lange aar geregen , bij andere zijn zij veel grooter en tot kopjes ver- 

 eenigd. Tusschenin onderscheidt men hier en daar gele , soms ook 

 blaauwe bloemen van verschillenden vorm. Witachtige grashalmen vol- 

 tooijen het bont. Hier en daar maken de heerschende tinten plaats 

 voor heuvelen en kommen van blinkend zand , elders schitteren meer of 

 min uitgestrekte plassen of schiet er uit vochtige plekken een frisch 

 groen op. 



Die vlakte is de heide. — 



De natuurlijke omgeving van den mensch heeft een onweerstaanbaren 

 invloed op zijne gemoedsstemming. Niet het minst heeft zulks de heide 

 op hem , die haar eenzaam bewandelt. AV'onderlijk wordt het u te 

 moede , als ge alleen op die vlakte staat. 



Ik denk mij een helderen Julij-dag. De zon brandt. Geen wolkje 

 tempert het blaauw. Geen wind beweegt de lucht. Geen geluid stoort 

 de stilte. Ge zijt alleen , alléén tegenover het oneindige : als opge- 

 sloten tusschen eene graauwe vlakte en een lichtend gewelf. Begts, 

 links , in de steden , op de akkers , heerscht gedrang en beweging. 

 Meuschcn weenen , menschen lagchen , menschen sterven , menschen 

 worden geboren. Ge merkt het niet , ge denkt er niet aan. 't Is als 

 ware de wereld uwe , als waren uwe gedachten hare gedachten. 

 In gepeins verzonken wandelt ge voort. Yan waar? "Waarheen? 



