188 HEÏUNNERINGEN" AAN DE HEIDE, 



Waartoe ? "Wie ? "Wanneer ? Hoe ? allerlei vragen kwellen u. Het 

 antwoord blijft uit. Ge voelt n gedrukt , beangst , zwak en klein en 

 toch .... zóó magtig , zóó groot. Maar zie , de lucht betrekt , eene 

 zachte koelte stuift over de vlakte. Er komt beweging : grashalmen en 

 heidebloemen raken aan het schudden. De wolken pakken zich zamen , 

 de wind groeit aan. De wolken bewegen zich al sneller en sneller. 

 Straks jagen ze voorbij. De zon verduistert zich. Het begint te schemeren. 

 Ook het landschap verandert. Ruischend kreupelhout vertoont zich hier en 

 daar. De witte bast van den berk blinkt geheimzinnig in de scheme- 

 ring. Een klagend geschrei weergalmt door de lucht. Het zijn meeuwen. 

 Hoe angstig vliegen ze rond. Ginds vóór u ligt een waterplas. Daar 

 hebben ze hunne nesten. Willen ze de jongen voor u verbergen? uvan 

 het spoor brengen ? willen ze u verschrikken door hun wild geschreeuw ? 

 of smeeken ze zegen van den hemel af ? Wie weet ! Maar dat geschreeuw , 

 't is akelig. Er ligt iets onheilspellends , iets spookachtigs in. Een 

 vreemd gevoel snoert u de borst zamen. Ge denkt aan Eunen en 

 heksendans , aan Bloksberg en Sabbath. Er komt splitsing in het 

 oneindige. Met geesten is 't bezield. Ge voelt u verwant aan de Yoor- 

 ouders met hunne natuurlijke tempels , met hunne barden en bosch- 

 nymphen , met hunne boschduivels en ondines. Ge hebt hart voor 

 hunne sagen en mythen. Ge zoudt bijna in verzoeking komen het poly- 

 theisme te omhelzen. Er is iets wonderzoets , iets onvergetelijks in uwe 

 stemming. — Ja, onvergetelijk zijn de herinneriagen , die de heide achter- 

 laat bij hem , die ze al botaniseerende doorkruist heeft. En zij doen 

 het te meer bij hem , die niet meer in de gelegenheid is van de heide 

 te genieten. Met weemoed verplaatst hij zich in dat goed verleden. 

 Gaarne doorloopt hij in gedachte de botanische tafereelen , die de heide 

 hem aanbood. Komt , laat ons trachten er eenige van te beschrijven. 

 Yan Zeist-Driebergen naar Maarsbergen toe loopt de spoorweg door uit- 

 gestrekte dennebosschen. Laat ons met loup , veldflesch , hamer en 

 beitel ^) en andere benoodigdheden van eene excursie dat spoor in die 

 rigting volgen. Hier is vroeger blijkbaar heidegrond geweest. Dit 



') Een timmermansbeitel is , naar mijne ondervinding , het meest doeltreffend 

 werktuig om planten mede uit te graven. Is de grond week , dan steekt men daarmee 

 de plant eenvoudig uit. Is hij hard , dan moet men met een hamer (een steen is 

 ook goed) op den beitel kloppen. De beitel kan, zoo gebruikt, ook dienen om korst- 

 moisen van rotsen of boomstammen te nemen. 



