HERINNEKINGEN AAN DE HEIDE. 191 



Vóór ons verhefiPen zich twee torens. De een is die van Amersfoort , 

 de ander die van Oud-Leusden. Ze vormen een driehoek met een molen. 

 Loopen we naar het middenpunt van dien driehoek toe. In die rigting 

 vinden we schoone zaken. Merkt ge wel , dat de grond hier vochtiger 

 wordt. Zie , daar groeijen Rynchospora alha en R. fusca , Potentilla 

 tormentilla , ja, wat eene mooije aanwinst is, Narthecium ossifragum. 



We zijn op weg naar de veenpannen. Daar liggen zij : hooge pollen 

 met diepe kuilen er tusschen. Heerlijk plekje! De kuilen zijn gevuld 

 met Sphagnum en andere mossen. Hiertusschenin vindt men interessante 

 phanerogamen , als eene kleine Utricularia , Andromeda polifoUa , Vac- 

 cinium oxycoccus. Wij hebben hier een overvloed „de quoi satisfaire 

 notre appétit botanique." En we zouden geenszins te beklagen zijn, 

 ook al moesten we onzen togt nu staken. Maar neen, dat behoeft 

 niet. Alvorens den aftogt te blazen , willen we nog den Vogelenplas 

 bezoeken. De Vogelenplas is een meertje , dat niet ver van de ge- 

 noemde veenpannen ligt — of lag? — en aan meeuwen en andere 

 watervogels tot lievelingsplek schijnt te strekken. Aan den rand van 

 dit water groeijen Littorella lacustris met zijn langgesteelde meeldraden 

 en de zeldzame Loheïia Dortmanna ^). 



En nu is het , dunkt mij , wel. Laat ons langzaam naar Leusden opwan-; 

 delen. We kunnen daar, als naar gewoonte , den stoffelijken mensch ge- 

 denken en dan , hetzij te voet , hetzij met rijtuig , langs den straatweg 

 naar huis gaan. 



Heeft onze wandeling u niet verveeld , lezer ? Zoo neen , breng dan 



met mij een woord van dank aan onzen landgenoot six , den ijverigen 



entomoloog, die mij in deze streken ingeleid en die aan de kennis van 



de Nederlandsche paddestoelen zulke uitstekende diensten bewezen heeft. 



Sens (Yonne), Sept. 1867. 



') De laatste maal , dat ik den Vogelenplas bezocht , zocht ik er Lohelia te ver- 

 geefs, 't "Was toch , zoo kwam het mij voor , het wave saizoen. Maar 't zou, helaas! 

 de eerste maal niet zijn , dat eene zeldzame plant van eene gewone groeiplaats ver- 

 dween. O , beschaving ! ge draagt uw naam teregt ! Wat schaaft ge al niet weg ! 

 Hoeveel goeds en schoons is er door uw toedoen niet in de pruUemand geraakt. 

 Trouwens niets is er wispelturiger dan groeiplaatsen van planten, of het moest zijn 

 de achoone sexe .... diegene, namelijk , welke de dichters bszingen! Misschien vindt 

 men thans de Lobelia weer op hare oude plaats. 



