OVEE DE BEEEIDINa VAN HET HOUT TEGEN BEDEEF. 205 



Sublimaat en kreosoot bezitten beide de eigenschap van eiwitstoffen 

 te doen coaguleren, vooral het sublimaat, en ze hierdoor veel minder 

 aan bederf onderhevig te doen zijn. Het gebruik van kreosoot voor het 

 bewaren van dierlijke stoffen is duizende jaren oud. Bij het balsemen 

 van lijken in Egypte bezigde men reeds bitumineuse stoffen en het 

 rooken van vleesch is even oud als algemeen. Dit rooken wordt o. a. 

 te Hamburg wel vervangen door indompeling in azijn , waarin een 

 weinig kreosoot is. 



Bovendien weren sublimaat en kreosoot insekten en cryptogamen , 

 terwijl de kreosoothoudende olie ook het hout tegen het indringen van 

 water beschut. 



Zwavelzuur-koperoxyde en chloorzink maken het hout zeer hard , 

 zoodat het na eene volledige bereiding zelfs moeijelijk te bewerken is , 

 en schijnen met bestanddeelen van het sap weinig oplosbare verbindingen 

 aan te gaan , zoodat ze niet ligt door eenvoudige besproeijing , b. v. 

 door den regen worden uitgespoeld. Onze telegraafpalen leveren daar- 

 van het bewijs. 



Nog eene uitvinding van den heer mieandolle , te Eotterdam , verdient 

 vermelding. Zij betreft de bereiding eener verw voor gekreosoteerd 

 hout, waarop de gewone lijnolie-verwen niet hechten. Door het dek- 

 ken met die verw wordt ook de hinderlijke reuk weggenomen , die anders 

 gekreosoteerd hout voor het bouwen van huizen ongeschikt maakt. 



Zeiden wij bij den aanvang , dat vooral de groote behoeften der spoor- 

 wegen het oog hadden doen vestigen op de houtbereiding , zoo bestaat 

 er voor ons land eene bijzondere reden voor belangstelling in het onder- 

 werp , en wel de zorg en somtijds bezorgdheid voor het behoud van een 

 gedeelte onzer zeeweringen. 



In 1858 werd de aandacht der Kon. Akad. v. "Wetensch. gevestigd 

 op de vernielingen door den paalworm aangerigt in houten paalwerk 

 van onze zeeweringen en in sluiswerken , die met zeewater in aanra- 

 king komen. Het was niet voor het eerst , dat men in ïTederland van 

 de geduchte aanvallen van dat weekdier te lijden had. In 1730, 31 

 en 32 ontwaarde men met ontzetting de groote verwoestingen daardoor 

 veroorzaakt , tonnen gouds werden besteed om de vernielingen te her- 

 stellen en het land te behouden. 



Vooral waren het de West-Kappelsche dijk op Walcheren , die thans 

 eene steenglooijing bezit en de zeeweringen bij Medemblik , die in groot 

 gevaar verkeerden. 



