PLAATSGEHEUGEN BIJ DIEREN. 



Het is welbekend , dat paarden een weg , dien zij eens gegaan zijn , 

 zeer gemakkelijk wedervinden. Menigmaal heeft een paard zijn meester 

 den goeden weg gewezen , als deze daarmede geheel in de war gekomen 

 was. Een aantal voorbeelden zouden daarvan , als ook van het plaats- 

 geheugen van honden , zijn aan te voeren ; doch dit is in het algemeen 

 bekend genoeg. 



Dat runderen den weg naar hunne stallen gemakkelijk wedervinden , 

 ziet men dagelijks. Het ruime marktveld van het dorp Zuidlaren (in 

 Drenthe) levert 's avonds een opmerkelijk schouwspel, als men de 

 koeijen , die des daags in de weide geweest zijn , tegen den avond van 

 alle kanten elk naar haar huis ziet gaan. Zoo ook in het uitgestrekte 

 bosch van Bentheim , waar men op bepaalde uren de runderen , zonder 

 geleide , met geregelden tred door de paden van het bosch elk naar 

 zijnen stal terug ziet keeren. Men weet , dat , als het uitwendige van 

 den stal eene groote verandering heeft ondergaan , deze dieren bij het 

 opzoeken hunner verblijfplaatsen verbijsterd raken. Yandaar het spreek- 

 woord , dat in Duitschland gebruikelijk is voor iemand , die als met 

 open mond blijft stilstaan. „Hij staat als eene koe voor eene nieuwe deur." 



Bij de schapen zijn daarvan mede opmerkelijke voorbeelden. In de 

 Provinciale Groninger Courant van den 22sten October 1867 wordt het 

 volgende medegedeeld: „Door l. veldhuis, landbouwer te Scharmer , 

 werden voor ongeveer acht weken te Zuidlaren twee schapen gekocht 

 en naar Scharmer overgebragt. Een er van werd geslagt, doch het 

 ander deserteerde ; men vond het echter terug en wel in hetzelfde hok 

 te Zuidlaren, waaruit het gekomen was. Het had zijn weg genomen 

 over Eoxhol , de Groeve , door alle tolhekken enz. en is hier en daar 

 op zijn weg door eenige personen opgemerkt. Te Zuidlaren is het over 

 de markt door het volk heen , regt uit regt aan , op zijn voormalig hok 

 toegeloopen en blatende blijven staan voor de deur , die men opende , 

 waarna het deftig binnentrad." 



Dit geval verdient opmerking niet alleen om den afstand, die onge- 



