UIT DE GESCHIEDENIS DER ZWAYELZUUR-BEREIDING. 



Wij ontleenen het volgende aan eenen brief van e. béraed aan dumas. 



„Gij vraagt mij eenige bijzonderheden aangaande den oorsprong der 

 uitvinding van de aanhoudende verbranding des zwavels in de looden 

 kamers. Ik deel u deze zeer gaarne mede ; de herinnering daaraan is 

 nog levendig in onze familie en de overlevering er van is bij ons be- 

 waard gebleven. 



Toen de fabriek la Paille in 1782 wevd opgerigt , volgde men daarin 

 de handelwijze , die beschreven is in chaptal's Traite de cJiimie appliquée 

 aux arts , T. III , p. 25. 



Een wagen werd beladen met schotels vol zwavel , vooraf vermengd 

 met een tiende van zijn gewigt salpeter. Het brandbare mengsel , aan- 

 gestoken zijnde , werd de wagen in de kamer geschoven, die vervolgens 

 gesloten werd. Na eenigen tijd hield de verbranding op bij gebrek van 

 lucht; men moest de deuren openen en de schotels op nieuw beladen. 

 Men verkreeg zoo slechts eene genoegzame hoeveelheid zwavelzuur na 

 zes maanden , besteed aan eenen kostbaren en moeijelijken arbeid , die 

 te midden van eenen verstikkenden dampkring moest volvoerd worden. 

 Bovendien was het verlies aan zure dampen zoo aanmerkelijk en dien- 

 tengevolge de geheele fabriek zoo weinig winstgevend, dat de aandeel- 

 houders schier ontmoedigd waren en er ernstig over dachten haar geheel 

 op te geven. 



Mijn grootvader, die toen de fabriek bewoonde en het werk bestuurde, 

 had lang nagedacht over de middelen om de bewerking te verbeteren; 

 eindelijk op eenen avond van 1795 stelde hij aan chaptal het volgende 

 voor: men zoude vlak naast de looden kamer een steenen oven bouwen, 

 die bestemd was voor de verbranding van den zwavel ; de gemeenschap 

 met de kamer zoude worden daargesteld door een horizontale buis van 

 geplet lood, drie lijnen dik en een voet wijd; en om te verhinderen. 



