222 DE YTJLKANISCHE WEKKZAAMHEID OP DE MAAN. 



werktuigen voorzien waren , opgeroepen om de bedoelde maanstreek bij 

 gunstigen maanstand te onderzoeken. 



Dr. H. KLEIN gaf aan deze oproeping gehoor en toen den 13den 

 Maart 1867 tusschen 7 u. 30 m. en 8 u. 30 m, de lucbt voldoende 

 helder was, wendde hij een 190-nialige vergrooting aan en zag terstond 

 op de plaats des voormaligen kraters eene witte wolk of liever eene witte , 

 eenigzins elliptische vlek , die hem in bij uitstek gunstige oogenblikken 

 van een gestreept weefsel scheen te zijn. Alle de andere kleine kraters 

 in de Mare Serenitatis waren zigtbaar en door hunne schaduwen scherp 

 begrensd. In de volgende dagen gelukte het hem bij 240-malige en 

 zelfs bij 300-malige vergrootingen die omstreek van den krater meer 

 gedetailleerd waar te nemen. De witte vlek op de plaats van den voor- 

 maligen krater Linnaeus scheen vergroot, zijne buitenste begrenzing 

 was geenszins eenigermate scherp , zooals de andere heldere vlekken of 

 lichtknoopen in den omtrek , maar uitgewischt en onduidelijk. Naar 

 het noordwesten en in zuidoostelijke rigting liepen twee zwakke lichte* 

 strepen van den voormaligen krater als takken uit , van welke de laatste 

 zich met een andere van de zuidhelling van het maangebergte Kaukasus 

 kruiste en steeds zwakker wordende zijne rigting tot eene nabij gelegene 

 heldere vlek voortzette. De streek van den zuidelijken rand van Lin- 

 naeus tot aan de twee heldere vlakken , die zich daar bevinden , scheen 

 donkerder dan de overige omstreek. 



Het schijnt dus wel boven allen twijfel verheven , dat er met den 

 voormaligen krater Linnaeus eenige verandering heeft plaats gehad. De 

 heer birt heeft dit insgelijks bevestigd. Dat deze verandering een werk 

 der natuur en niet door vermeende maanbewoners is uitgerigt, is aan 

 geen twijfel onderhevig. Men kon echter welligt denken aan eene in- 

 storting of verwoesting ten gevolge van het invallen van de berglagen 

 van den Linnaeus. Maar zulk eene vooronderstelling komt niet overeen 

 met de waarnemingen. Het schijnt veel meer , dat er eene uitbarsting 

 heeft plaats gehad en dat de uitgeworpene massa's langs de kraterwan- 

 den naar beneden zijn gevloeid. Daarheen wijzen ons de uitgewischte 

 grenzen , daarheen ook de vergrooting ; want de heldere vlek vertoont 

 zich grooter dan voorheen de krater was. Zonder deze waarneming zou 

 men aan eene bloote vulling van het kraterbekken denken ; ten minste 

 zou de schaduw , welke de heuvel naar buiten werpt , slechts zelden 

 en bij gunstigen zonnestand waarneembaar zijn. Thans echter mag men 



