BOTANISCHE STEOOPTOGT IN DE VEENEN VAN WESTBEOEK. 249 



heusch onthaal te vinden. Voedingsmiddelen behoeft hij niet mede te 

 brengen. Deze toch worden hem daar in den vorm van brood , spek , 

 koffij , voortreffelijke melk en boter verstrekt zooveel hij verlangt. "Wat 

 hiervan zij , het hoofddoel van onzen tegenwoordigen togt is dit erf niet. 

 Neen , na er eenigen tijd gepoosd en des noods uitgespannen te hebben , 

 wandelen we terug naar het aangrenzend erf, dat we zooeven voorbij zijn 

 gekomen. We treden het brugje over. Een levendig hondengeblaf ver- 

 welkomt ons of liever : kondigt ons aan. Wees niet bang , blaffende 

 honden bijten niet. We vragen den bewoner verlof om „het veen" te bezoe- 

 ken. De man zet een zuur gezigt : „het gras staat hoog, er is nog niet ge- 

 maaid, we zouden het plattrappen" enz. enz. We tasten in den zak. Het 

 knorrige gezigt neemt eene eigenaardige plooi aan. We doen als wilden we 

 den man vriendschappelijk de hand geven en laten iets geheimzinnigs 

 in de zijne glijden : een van die blinkende schijfjes , die reeds van zoo 

 menig voorhoofd de rimpels hebben weggevaagd en die , helaas ! zoo 

 menig blozend kind vóór den tijd in een besje, zoo menig beminnelijk 

 jeugdig geleerde in een koud, berekenend, kruipend, inhalig egoist 

 hebben omgezet ! Dat geven we den man. En zie ! waar is het 

 knorrige gezigt ? O wonder ! het is verdwenen en heeft voor lagchende 

 trekken plaats gemaakt ! — We ontvangen het gevraagde verlof , met 

 de ernstige vermaning altijd om het dierbare gras te sparen ! — en weg 

 zijn we. Achter het huis ligt een uitgestrekt aardappelland met een 

 smal pad er in. Dit pad stappen we op. 't Is een vervelende wande- 

 ling, We branden van verlangen om in „het veen" te komen , en 

 toch , bij eiken stap schijnt het aardappelland zich te rekken. En het 

 onkruid , dat tusschen de aardappels groeit {Polygonum , Chenopodium 

 enz.) dat is ons tamelijk onverschillig. Eindelijk! daar verandert het 

 tooneel. We treden op lang , stijf gras. Naauwelijks tien minuten 

 hebben we geloopen , maar 't scheen wel een uur. 



Welkom vrienden! we zijn in „het veen!" 



En nu de overschoenen aangetrokken ! want 't is hier vochtig. Vóór 

 ons liggen lange vierkante vijvers , daartusschen groenende strookcn 

 lands. Laat ons een en ander eens opnemen. — De vegetatie begint hier 

 vroeg. In April reeds , ja vroeger nog bloeit hier aan den waterkant het 

 fraaije koortskruid {Menyanthes trifoliata) met rozeroode, fraai gewim- 

 perde bloembladen. Thans vinden we alleen de vruchten , want het is 

 Junij. Aan rijkdom van bloemen ontbreekt het ons anders niet. Langs 



