EEN HAGELSTOEM EN ZIJNE GEVOLGEN. 287 



en rolsteenen uit werd gehoord. De beide oeverkanten , waar de be- 

 weging geringer was , gaven aan het hagelijs vasthechtingspunten en 

 waren daarmede over eene breedte van een voet tot een vadem bedekt. 

 Hier hoopte zich de hagel meer en meer op en de dikte der laag 

 bedroeg van een tot drie voeten. 



Daar de overtogt van den Kars-tschai bij Melik-Kioi onmogelijk was 

 geworden , waren wij gedwongen den stellen regteroever langs te rijden 

 en boven Saim eene steenen brug over te gaan , om zoo aan den linker- 

 oever te komen. Naauwelijks hadden wij een honderdtal schreden in 

 die rigting gedaan , toen eenige nog levende karperachtige visschen aan 

 den oever gevonden werden. Dit gaf mij aanleiding de losse ijskorst 

 te onderzoeken , die uit hagelkorrels gevormd was. Tot mijne verba- 

 zing vond ik te midden daarvan eene ontelbare menigte van visschen, 

 alle behoorende tot de vier soorten van Cyprinoiden die hier voorkomen , 

 en wel veel me<;r groote dan kleine. Op eenen afstand van vijftig 

 schreden langs den oever verzamelden wij in den tijd van eenige minuten 

 120 pond dezer visschen, en wel alleen die, welke digt aan den oever 

 en dus gemakkelijk onder ons bereik lagen. "Vele anderen zag men 

 verderop in de rivier tusschen het ijs steken , meestal in regtop staande 

 houding , als verdoofd en naar lucht snakkende , maar magteloos en 

 meestal reeds zonder beweging. Andere werden door den vloed mede 

 gesleurd ; men zag hunne witte buiken , afstekende tegen het troebele , 

 vuile water. Sommige dier visschen waren twee tot drie voet lang. 

 Daartusschen zag men reusachtige meervallen, waaronder enkele van 

 zes voet lengte. Ook zij waren geheel magteloos en strekten ten spel 

 aan het tot een zondvloed opgestuwde water. Het schouwspel werd 

 met elk oogenblik grootscher. De stervende visschen bedekten geheele 

 bogten aan den oever, waarin het water eenigermate tot rust kwam. 

 De bewoners der omgelegen dorpen naderden met karren en pakpaarden , 

 om den vischoogst in te zamelen. I^abij de brug van Saim lagen vier groote 

 meervallen. In het kort , een plotselijk ontstane schadelijke invloed had 

 den ondergang van de in den boven-Kars-tschai bevatte visschen bewerkt 

 en wel met zulk eene hevigheid en snelheid , dat men zich , bij het zien 

 van de schuimende golven en het hooren van hun oorverdoovend geraas , 

 terwijl de duister dreigende hagelwolkcn uit het oosten allengs nader en 

 nader rukten, in een tooneel der voorwereld verplaatst waande. 



Wat echter was de naaste oorzaak van het onheil, dat de visschen 



