DE HONDERDSTE PLANETOÏDE; 



DOOE 



D^ A. T. REITSMA. 



„De honderdste planetoïde ? " zegt welligt deze of gene lezer 



van dit tijdschrift , onzeker of hij het wagen zal dit opstel , hoe beknopt 

 het ook zijn mag , door te lezen. De meeste lezers zullen echter wel 

 niet geheel onbekend zijn met dit onderwerp. Gedurig hebben zij in 

 dagbladen en tijdschriften de aankondiging gelezen , dat door dezen of 

 genen sterrekundige op dien tijd en op die plaats weder eene nieuwe 

 planeet is ontdekt. Zij zullen zich herinneren , dat er tusschen de 

 planetenbanen van Mars en Jupiter eene uitgebreide ruimte bestaat , 

 waarin men vroeger geen enkel planetenligchaam kende. En toch 

 meende men toen reeds uit eene zekere harmonie tusschen de afstanden 

 der planetenbanen te kunnen opmaken , dat in die tusschenruimte zich 

 de eene of andere planeet moest bevinden. Die overtuiging was bij de 

 sterrekundigen in het laatste gedeelte der vorige eeuw zelfs zoo vast 

 gevestigd , dat eene vereeniging van beroemde mannen het plan opvatte 

 om die onbekende planeet stelselmatig op te sporen en die jagt niet 

 op te geven , eer men haar gevonden had. 



Die moeite werd al spoedig door een goeden uitslag bekroond. Op 

 den eersten dag der negentiende eeuw (1 Jan. 1801) ontdekte joseph 

 piAzzi , directeur van de sterrewacht te Palermo , eene kleine ster op 

 eene plaats aan den hemel , waar hij geen ster op zijne sterrekaart 

 vond aangeteekend. Den volgenden avond vond hij die ster weder , 

 maar niet geheel op dezelfde plaats , waar hij ze den vorigen avond 

 had aangetroffen. Zij kon dus geene vaste ster zijn , maar moest be- 

 hooren tot de hemelligchamen , die zich van plaats bewegen. Mogt 

 1868. 21 



