DE HONDEEDSTE PLANETOÏDE. 325 



Het uitwendig aanzien van het hemelligchaam geeft hier geene be- 

 slissing. Hij moet een boog van de baan van het planeetje kunnen meten, 

 groot genoeg om. daaruit op te maken , of die boog tot een kometen- 

 of planetenbaan behoort. Dan eerst weet hij met volkomen gewisheid, 

 tot welke klasse het ligchaam , hetwelk hij aan den hemel ontdekte , 

 gebragt moet worden. 



Ofschoon de jaren lang aan dit werk bestede arbeid nog op verre na 

 niet voleindigd is, zoo zijn nu toch reeds omstreeks 300000 sterren op 

 de kaarten en grootendeels ook op de sterretafels aangewezen. „In het 

 begin der negentiende eeuw", zegt müdlek, „waren er zelfs nog enkele 

 sterren van de zesde grootte , die onopgemerkt waren gebleven ; thans 

 zullen welligt alle van de zevende en achtste grootte , de meeste van 

 de negende en zelfs reeds vele van de tiende tot twaalfde grootte , 

 voornamelijk in de omstreek der ecliptica , waargenomen zijn en met 

 zekerheid aan den hemel vergeleken kunnen Avorden." ^). 



Men is dus thans in staat gesteld om slechts flaauw lichtende stipjes 

 tot aan de elfde grootte met den teleskoop als zich verplaatsende lig- 

 chamen van de in kaart gebragtc vaste sterren te onderscheiden. Het 

 werk van planetenontdekking wordt daardoor van jaar tot jaar gemak- 

 kelijker en zekerder tevens. 



Dat tot nog toe slechts een klein aantal van de zich tusschén de 

 banen van Mars en Jupiter bevindende planetoïden tot onze kennis ge- 

 bragt zijn , lijdt wel geen twijfel. Door de ontdekking der eerste hon- 

 derd planetoïden is men bevestigd geworden in de erkenning van eene 

 zekere harmonie in ons planetenstelsel. Yoordat men nog in staat was 

 ééne enkele dier kleine planeten waar te nemen , had keplee reeds in 

 zijn Myfiterium Cosmographüum met besliste zekerheid gezegd : „ik heb 

 tusschén Mars en Jupiter eene planeet geplaatst" ^). Zijn idee van 

 harmonie tusschén de verschillende planetenligchamen en hunne banen 

 duldde die ledige ruimte tusschén Mars en Jupiter niet. Daar moest 

 eene planeet zijn , die deze ruimte aanvulde en de gebroken harmonie 

 herstelde. Zoo sprak de groote profeet- astronoom. 



En de ontdekkingen der negentiende eeuw zetten het zegel op zijne 

 profetie. Maar het is nu geene enkele planeet , maar een honderdtal , 

 hetwelk de eerste 68 jaren dezer eeuw aan het liclit hebben gebragt. 



') MaDLEB , Populare Astronomie , p. 225. 

 ') Inler Jovem et Mar tem interposui planetam. 



