DE HONDEEDSTE PLANETOÏDE. 327 



fragmenten verdeeld heeft , die nu elk voor zich in eene tusschen Mars 

 en Jupiter gelegen ruimte hunne banen rondom de zon beschrijven. 



De vele zwarigheden , die aan het uiteenspatten van zulk een plane- 

 tenligchaam verbonden waren , hebben vele latere sterrekundigen er toe 

 gebragt zich het ontstaan der planetoïden op eene geheel andere wijze 

 voor te stellen. In den betrekkelijk breeden nevelring , die tusschen 

 de wordende planeten Mars en Jupiter gelegen was, was geen enkel 

 punt , rondom hetwelk zich de geheele tot dien ring behoorende nevel- 

 massa zamenrolde. Er bestonden veelmeer eene menigte aantrekkings- 

 middelpunten van nagenoeg gelijke kracht. Eondom elk daarvan verza- 

 melde zich een gedeelte van de geheele nevelmassa. Er vormden zich 

 dus eene menigte kleine nevelbollen , die zich van lieverlede tot pla- 

 neten concentreerden. 



Welke hypothese men nu ook aanneme , altijd zal men tot het besluit 

 komen , dat de tot nu toe ontdekte planetoïden nog op verre na niet 

 de geheele planetenmassa uitmaken, die dit gebied van ons zonnestelsel 

 bevat. Zoo veel is reeds gebleken, dat er zich tusschen de banen van 

 Mars en Jupiter een breede gordel , eenigszins nader aan Mars dan aan 

 Jupiter gelegen , bevindt , waarin een onbekend groot aantal kleine planeten 

 rondom de zon , het middelpunt van ons planetenstelsel , hare loopbanen 

 volbrengen. Ruim een honderdtal van deze planeten zijn nu reeds 

 door de astronomen ontdekt. Maar wie zal zeggen , hoevele honderdtal- 

 len er nog in dienzelfden gordel zich bewegen , waarop nog geen 

 sterrekundige zijn teleskoop heeft gerigt? 



Nu hebben al deze honderd tot hier toe ontdekte planeten dit met 

 elkander gemeen , dat zij een betrekkelijk kleinen omvang hebben. Zij 

 zijn daardoor voor het bloote oog onzigtbaar en kunnen niet anders dan 

 door sterke teleskopen worden waargenomen. Terwijl men de voor het 

 bloote oog zigtbare sterren naar hunne lichtsterkte rangschikt in klassen 

 van de 1ste tot de 6de grootte, vertoon en de kleine planeten zich als 

 sterren van de 7de tot de 12de grootte. Maar juist deze eigenschap 

 geeft regt tot het vermoeden , dat er nog duizenden zullen zijn van zoo 

 geringen omvang , dat zij wel altijd ook aan het sterkst gewapend oog 

 zullen ontsnappen. Zij zullen wel door alle eeuwen heen haren loop 

 om de zon volbrengen , zonder dat ooit een mensclielijk oog hare be- 

 weging bespiedt. 



Maar ook die , welke wegens hare grootte binnen den teleskopischen 



