338 TESSEL. 



het wild gevonden. Die plant is dus in overeenstemming met den di- 

 luvialen bodem. Het strandkriiid vindt men in Holland , Zeeland en 

 Friesland algemeen aan zeedijken, op schorren en ziltige oevers, gelijk 

 langs het IJ; op Tessel evenwel groeit het meerendeels op de walletjes, 

 zelfs tot in het midden van het eiland. Ook de Jasione montana L. met 

 hare lichtblaauwe bloemhoofdjes is hier talrijk op de hoogste punten en 

 ook verder in de duinen. Deze plant is een bergplant , die op lage vlak- 

 ten zelden of nooit voorkomt. Op de Alpen , op de Duitsche gebergten , 

 op de Ardennen en op de Geldersche heuvels kan men haar vinden , 

 doch meer westwaarts verdwijnt zij , tot zij op de Hollandsche duinen 

 weer te voorschijn treedt. Een andere bewoonster van de walletjes en 

 randen der wegen is de Ononis spinosa L. , met hare groote rozeroode 

 vlinderbloemen en doornige stengels , eene plant , die eigen is aan zware 

 Heigronden en in Kennemerland gemist wordt. In onze Nederlandsche 

 handboeken is zij onder den zinledigen naam „stalkruid" bekend , maar in 

 sommige streken wordt zij door de boeren ook woerthaak (wortelhaak) 

 en prangwortel genoemd , omdat hare uitgespreide wortels het ploegen 

 belemmeren. De volkstaal is gezond , duidelijk en vol beteekenis ; de 

 taal der geleerden heeft dikwijls iets ilaauws en onnatuurlijks ; dit 

 komt omdat de eerste uit de natuur zelve hare beelden vormt , de 

 laatste die van het eene boek in het andere overbrengt. 



In gezelschap van de genoemde planten vindt men ook de dopheide 

 {Erica Tetralix L.) met hare rooskleurige bloemen , het sieraad der 

 heidevelden , maar ook niet zeldzaam in zandige streken , op vochtige 

 plaatsen langs de wegen , daar waar men zelfs de gewone heide ( Callwta 

 vulgaris salisb.) niet aantreft. Tusschen al dit rood en blaauw schittert 

 ook het noodige geel : het veelstengelig biggekruid {Hypochaeris radicata 

 L. , hier en daar ook TI. glahra L.), het Hieracium Pilosella Ij. , wiens 

 over den grond uitgespreide behaarde blaadjes hem den naam muizenooren 

 verworven hebben, zeldzamer de Duitsche brem {Genista germanica L.) met 

 zeer doornige stengels , het sofiekruid of fiekruid {Sisymhrium SopJiia L.) , 

 met zijn fijne venkelachtige blaadjes, en de ganserik {Potentilla anserinaïj.), 

 wiens kruipende , gevinde , somtijds zilverwitte bladen aan ganzepooten 

 herinneren ; — de pastinake {Pastinaca sativa L.) , met hare breede 

 gele bloemschermen en de Ranunculus hulbosus L. , in de handboeken 

 gewoonlijk knol-ranonkel of knollige boterbloem genoemd. Deze is 

 met een andere veel op haar gelijkende soort (it. Phüonotis eetz) op 



