TESSEL. 339 



Tessel algemeen. In zeer oude tijden heetten beiden truswortel , tors- 

 wortel , drus- , dries- of droeswortel , en werd het knolletj e aangewend 

 tegen kwaadaardige gezwellen. De naam herinnert aan Thor of Donar , 

 den Skandinavischen en Noordgermaanschen dondergod. Met de invoe- 

 ring van het christendom verkreeg de naam Sint Antonies- of Sint Teunis- 

 raapje de overhand ; tegenwoordig zijn deze namen nagenoeg vergeten 

 en verzwolgen in den algemeenen naam van boterbloem. 



De ganserik , waarvan wij zoo even spraken , is misschien de meest 

 algemeene plant van Tessel en groeit niet alleen langs , maar ook zelfs 

 hier en daar midden op de wegen. Meer in de schaduw is hij verge- 

 zeld door den hondsdraf {Glechoma hederacea L.) , een zeer algemeene , 

 maar schoone plant, met rijkbloeijende , violetblaauwe bloemen. Honds- 

 draf'? Hoe komt die plant aan zulk een zonderlingen naam? De af- 

 leiding van ganserik begrijpen wij zeer goed , maar hoe konden onze 

 vaderen bij hunne zuivere opvatting der natuur , zulk een onzinnigen naam 

 bedenken? Zoo heb ik mijzelven dikwijls gevraagd, tot ik eindelijk 

 vermoedde , dat hier eene wonderlijke verbastering heeft plaats gehad. 

 Een van de oude Hoogduitsche namen der plant is „Donnerrebe" ; zij 

 was een heilige plant, gewijd aan Donar , de voorstelling van de 

 krachten des hemels ; want een aftreksel van haar was genezend voor 

 uit- en inwendige wonden. In ons land heette zij oudtijds „Onder- 

 have", welke naam zeker met den Hoogduitschen in naauw verband 

 heeft gestaan. Dit „onderhave" nu is, mijns inziens, allengs „honds- 

 draf" geworden ! — In J^Tederland bestond echter voorheen nog een 

 andere naam voor dit plantje en wel een zeer goede naam , die later 

 is vei4oren geraakt: „Eerdt-veil" (aard-klimop). Merkwaardig is die 

 naam voorzeker , als wij nagaan , dat hier te lande moeder Aarde 

 in den voor-christelijken tijd veel meer geëerd is geweest dan vader 

 Donar , die meer in het oosten en noorden tehuis was. De schrale 

 overblijfselen , die hier en daar van de eerdienst der oude Neder- 

 landers zijn opgedolven , spreken alle van cene moedergodin , van een 

 vrouwelijk wezen, dat zegen en welvaart gaf, dat echter onder ver- 

 schillende namen bij de verschillende volksstammen bekend was. De 

 Romeinen hebben die namen bedorven , en het is nog niet zeker , welke 

 de juiste naam is geweest van de Zeeuwsche Dea Nehalcnnia, van de 

 Noord-B rabantsche Dea Sandraudiga of van de Kleefsche Dea Hludana. 

 Maar hoe dit zij , de vereerin g van de vrouw was een karaktertrek , 



22* 



