TESSEL. 341 



Vele dergelijke voorbeelden zou ik nog kunnen opnoemen. Yooral 

 de planten , die als geneesmiddelen werkelijk goede diensten bewezen , 

 hadden heilige namen , en onder deze staat onze kamille [Matricaria 

 Chamfomilla L.) bovenaan ; deze heette voorheen en thans nog moeder- 

 kruid; de naam is niet veranderd; het woord „moeder" is even heilig 

 voor het heidendom als voor het christelijk geloof. 



Gindsche witbloemige plant aan den rand van die sloot , onder de hoo- 

 rnen , is zeldzaam in Noord-Holland , de bertramwortel {Achillea Ptar- 

 mica L.). Zij groeit veel langs rivieroevers en levert misschien eene 

 kleine bijdrage tot het bewijs , dat vroeger een IJsselarm langs Tessel 

 stroomde. De bertram is een broeder van het overbekende duizendblad 

 [Achülea Millefolium L.) , dat met zijn fijne bladen en witte of roos- 

 kleurige bloemen overal langs de wegen groeit. Het woord bertram is 

 eene verbastering van den Griekschen naam pyrethron. 



Wij doorwandelen een roggeveld en zien daar al spoedig de getrouwe 

 gezellinnen van onze granen , de blaauwe korenbloem , de rooskleurige 

 bolderik (^Agrostemma Githago L.) , de roggedra vik {Bromus secalinus L.), 

 een gras , met breede hangende aren , de windhalm (^Apera Spica venti 

 P. B.) , wiens breede , fijn verdeelde pluimen zich bij het minste windje 

 bewegen; het knoopkruid {Polygonum nodosum pees.) met dikknoopige 

 stengels en witte bloemen ; zeldzamer de vokelaar of vonkelaar ( Chry- 

 sardheinum segetum L.) met groote gele bloemen. Al deze planten hui- 

 zen bij voorkeur tusschen het graan en worden zelden elders gezien. 

 Zoüdra op een akker geen graan meer geteeld wordt, verdwijnen zij. 

 Alleen de klaprozen zijn minder stijfzinnig en jilanten zich ook vaak 

 van de korenlanden op de omliggende heuvels en akkers over. In onze 

 dagen hebben zij met de witte ganzebloemen (^Chrysanthemum Leucan- 

 themum L.) en de wilde kamille {Anthemis arvensis L.) eene bijzon- 

 dere voorliefde voor de spoorwegen opgevat. Over geheel Europa ziet 

 men die wegen dikwijls uren lang onafgebroken met het gloeijend rood 

 en wit dezer bloemen versierd. Die bloemen , in de grijze oudheid als 

 de beelden van weldoende geesten vereerd , op onze spoorwegen , zij 

 schijnen ons te zeggen : "Wij zijn ouder dan uwe beschaving , maar wij 

 zullen ook langer Mij ven dan gij. 



Eoepen die schoone gezellinnen van Ijet graan ons de oostelijke en 

 zuidelijke streken onzes lands voor den geest , langs en in de slooten 

 herinneren ons de gele iris [Iris Pseudacorus L.), het vergeet-mij-niet 



