356 TESSEL. 



spronkelijks , iets echt nationaals : eene breede lage vlakte , met duizende 

 fraai violette bloemen bedekt , hier en daar met schapen beweid. — 

 Die vlakte is een kwelder, eene schor, een grond, die langzaam uit 

 de golven verrijst, een gewrocht der zee, die niet alleen vernielt, 

 maar ook opbouwt. 



Een groot en kostbaar deel van den Nederlandschen bodem is door 

 aanslibbingen ontstaan. Üog altijd blijven die aanslibbingen zich langs 

 onze kusten vormen. De slib , die door de rivieren in zee gevoerd 

 wordt , bezinkt langs de kust op de plaatsen , waar het water door 

 verschillende oorzaken in stilstand verkeert. Allengs rijst de sliblaag, 

 tot zij eindelijk boven komt; alsdan is zij eerst met een koist van 

 kleine wierplantjes bedekt , maar zoodra de bodem meer voortdurend 

 boven het water blijft , wordt het plantenkleed vrolijker. — Eerst 

 zien wij de blaauwachtige bloemen van de suite {Aster I'ripolium 

 L.) en de niet minder schoone violette bloemtrossen van het limoen- 

 kruid {Staties Limonium L.). Deze plant , groeijende op den jeugdi- 

 gen , uit zee opgerezen grond , is in waarheid het schoonste beeld 

 van den nationalen geest onzes volks , en ieder nog niet ontaard 

 I^ederlander zal haar als zoodanig liefhebben. Spoedig wordt de 

 plantengroei algemeen ; grassen en biezen komen in digte drommen 

 opzetten , en de mensch wacht nu ook niet om van het nieuw opge- 

 rezen land bezit te nemen en het door indijking te beveiligen. Dui- 

 zende bunders worden alzoo altijd nog aan de zee ontwoekerd en op 

 vreedzame wijze geannexeerd. De geheele Eijerlandsche polder van 

 bijna 6000 bunders bestaat uit ingedijkten kweldergrond , en aan het 

 oostelijke gedeelte wordt jaarlijks nog land aangewonnen. — De ge- 

 schiedenis der aanslibbingen is tevens die van de vorming van een 

 groot gedeelte onzer tegenwoordige aardkorst , en ISTederland is , ook 

 geologisch , een zeer merkwaardig land. 



Aan de oostzijde van het eiland worden de beroemde Tesselsche oes- 

 ters gevangen ; het dorp Oostereind is het hoofdkwartier van de oester- 

 vangst. — Ondiepe inhammen met een harden grindbodem zijn de beste 

 yischplaatsen. De oester wil iets hards om zich aan te hechten en 

 daarbij het volle , zoute zeewater , gelijk dit rondom onze eilanden 

 stroomt. De ocstervisscherij echter , die voor Tessel eene bron van rijk- 

 dom kon zijn , gaat daar meer en meer achteruit , omdat bekrompenheid 

 en onkunde zich tegen de middelen tot verbetering verzet hebben. De 



