358 TESSEL. 



De naam Helium is waarscliijnlijk afkomstig van den ouden Germaan- 

 schen naam Halja, Hallia, Ilellia, Hel, bij onze voorvaderen den naam 

 van de goddelijke magt , die de zielen der afgestorvenen met zich voerde. 

 Behalve Helder en Helvoetsluis , zijn er nog meer JSTederlandsche plaats- 

 namen , die aan Hallia herinneren ; vooral merkwaardig is het , dat de 

 oude naam van het overoude EgmondHallem geweest is ( Chron. Egm. 1, 2). 



Door den Griekschen schrijver peocopius (553 van onze jaart.) wordt 

 melding gemaakt van eene overlevering hij de volken langs de kusten 

 van noordelijk Gallië (waaronder ook Nederland begrepen was) , vol- 

 gens welke overlevering de zielen der afgestorvenen door de visschers 

 en boeren van deze kusten naar de overzijde gevoerd werden. De 

 kustbewoners moesten beurtelings die overvaart bezorgen. Zij , wier 

 beurt het was , legden zich 's avonds ter ruste , werden in den nacht 

 wakker en gingen naar het strand. Daar lagen vreemde ledige schuiten 

 gereed , die zij moesten overvoeren ; zoodra zij daarin gestegen waren , 

 voelden zij , dat de schuiten vol werden , en hoorden zacht gefluister , 

 zonder dat zij de aan hen toevertrouwde zielen konden zien. 



In dit verhaal ligt , nevens eene verwarde herinnering aan de Romein- 

 sche heerschappij , een flaauw overblijfsel van het godsdienstig geloof 

 der oude stammen , die ons land bevolkten. De ziel des menschen 

 stond, volgens dat geloof, in naauwe betrekking tot de zee. Het ge- 

 heimzinnig ruischende element was de bron van alle leven, en ook 

 daar keerde alle leven als in den moederlijken schoot terug. Op gere- 

 gelde tijden werden kleine ledige schuitjes aan de golven overgegeven, 

 als het beeld van het heengaan der afgestorvenen tot de groote moeder. 

 Het Gothische woord saivala , ziel , is verwant met saivs , zee , vloei- 

 jende , golvende kracht ; de woorden ziel en zee zijn uit elkander 

 voortgevloeid (grimm , JD, Mytli. 786). Het heengaan der zielen op 

 vaartuigen was ook bij de oude Aegyptenaars een heilige overlevering 

 en nog, heden vindt men die in de godsdienst der Japannezen. Na het 

 einde van het groote lantarenfeest , op de graven der afgestorvenen, 

 worden de duizcnde lantarens in kleine schuitjes aan de golven prijs 

 gegeven om daarmede den uittogt der zielen voor te stellen. Dit feest 

 valt in omstreeks het begin van Eebruarij , dus gelijk met Maria Licht- 

 mis , welke dag , zooals wij weten , oorspronkelijk een heidensche feest- 

 dag was. Er ligt iets geheimzinnigs in die overeenkomst van de over- 

 leveringen bij zoo verschillende volken. 



