TESSEL. 359 



Hellia, Halja, Hel was de zwijgende, maar liefderijke godin, die 

 de arme afgestorvenen in haren schoot opnam, de godin des doods, die 

 niemand liet terugkeeren (geimm , I). Mytlx. 288 , 843). Misschien 

 was de bleeke , koude maan haar geheiligd. In dit geval herkennen 

 wij in de Zeeuwsche Nehalennia eene maangodin. Hoe heilig de maan 

 onzen voorvaderen was , blijkt nog uit de hooge eer , waarin de Maandag 

 bij onze boeren staat. Van den naam Halja zijn onze woorden heilig, 

 heil afkomstig. Helgoland beteekent heiligland ; de Heiland heette bij 

 de Sakscrs Heliand; ook de vrouwennamen Heiltj e, Hillegonda zijn van 

 Halja afgeleid , en ten minste even oud-germaansch als Gertrud , 

 Walburg , Altrud , Frouwa , Brechta. 



De naam Hel is later bij het landvolk eigen gebleven aan breede 

 uitwateringen en riviermonden ; nog later is hij door de bekeerde chris- 

 tenen gegeven aan eene plaats , wier bestaan door een gedeelte hunner 

 thans weder ontkend is. De arme heidenen geloofden niet aan eene 

 plaats van eeuwige verdoemenis. Zij eerden eene zegenende , vrucht- 

 baar makende natuur , eene liefderijke moeder , die onder tallooze namen 

 bekend was , en zij geloofden na hun sterven te rusten in het zwijgende 

 rijk van Halja , de godin des doods. 



Wij stonden op een kalen woesten duintop aan een der zuidelijkste 

 punten van het eiland ; voor ons lag het breede woelende zeegat ; in de 

 verte zagen wij de schepen van het Nieuwe Diep. Een zwarte vlag 

 op een hoogen staak gpf te kennen , dat het duin hier onveilig was en tot 

 mikpunt diende voor de oefeningen der kanonneerbootcn. Yer in het 

 westen schuimde de branding op de Haaks , en op het breede strand 

 groeiden hooge bossen helmriet. 



Wij wandelden oostwaarts naar de binnenzijde der duinen en kwamen 

 in een zeer lange , grasgroene vlakte , die een eind weegs met een water- 

 stroom doorsneden was. Die vlakte is ten oosten en westen door hooge 

 duinen ingesloten ; ten zuiden loopt zij met een inham (de Mok) in zee ; 

 ten noorden gaat zij in eene lange duinvallei in dezelfde rigting over. 

 De bodem dier vlakte is fraai donkergroen door de ontzaggelijke menigte 

 kleine plantjes van het melkkruid [Glaux maritima L.), de roede zeemuur 

 {Lepigonum ruhrum wahl.) en eenige soorten van russchen. In deze streek 

 is iets schilderachtigs. De hooge gele duinen , het groene vlakke dal , uit- 



