TESSEL. 367 



hennepachtige bladen en bleekroode , talrijke bloemtrossen. De heuvel 

 is voor een groot deel met bosch bedekt , het overblijfsel van een uit- 

 gestrekt woud , in oude oorkonden nog de wildernis genoemd. De 

 eschdoorn heeft de overhand , dan volgen eiken , beuken , witte popels , 

 haagdoorns en vlierboomen. Onder de boomen groeit de kamperfoelie , 

 het lelietje der dalen , het Salomonszegel , de schrale en zachte dravik 

 {Bromus sterilis L. en B. laollis L.), het beemdgras (Po« z'rm«Z«« L.) , 

 het voedergras {Festuca gigardea vill.) , maar vooral het nagelkraid 

 {Geum iirlanum L.) met zijn gele bloemen en ronde klis-achtige , aan 

 de kleederen hakende vruchtjes , dat hier overal den grond bekleedt. 

 Yrocger heette dit kruid ook Sanamunda en gezegende wortel , 

 want de wortel was als koortswerend middel zeer in aanzien. Het 

 talrijk voorkomen der breedgebladerde eschdoorns geeft het bosch een 

 somber karakter. Deze soort {Acer Pseudo- Platanus L.) is een boom 

 der gebergten en stemt goed bij den aard van den bodem; ik houd 

 haar hier voor oorspronkelijk , al moge zij ook later aangeplant zijn. De 

 groote parasol-paddestoel {Agaricus 2^'>"ocerus scop.) , een der vroegste 

 en grootste van onze Agarici , vertoont zich reeds langs de randen der 

 wegen ; want het is hier door de laatste regens zeer vochtig. In het 

 midden van het bosch, op een der donkerste plekjes, is een klein heu- 

 veltje , waarop verschillende lanen uitkomen. Onder dit heuveltje ligt , 

 zegt men , een verbazend groote steen , een van die erratische blokken , 

 als ook in Groningen en Drenthe in het diluvium liggen , en waarvan 

 de hunebedden zijn gevormd. Deze steen en de ligging van het 

 heuveltje deden mij denken aan een heilige plaats uit een zeer oud 

 tijdperk, uit het tijdperk der Kelten en Ivimbren. ]S[iet ver van 

 dit bosch ligt een diepte , die nog de Lemkule heet, In die 

 Lemkule kan men uit hoUigheden en gaten een geel -bruine klei , met 

 groote steenen gemengd, te voorschijn halen. Vroeger werd daar veel 

 klei gegraven ; thans is de kuil een verlaten wildernis. De schemering 

 begon te vallen en gaf aan deze plek iets spookachtigs. 



Mijn geleider verhaalde mij , dat in den eersten Meinacht door de 

 kinderen op Tessel nog Meivuren (Meiblits) worden ontstoken , waarbij 

 zij een oud liedje zingen. Ook op het eiland Sylt en in Holstem 

 heerscht nog deze gewoonte , die ons aan het oude Icntefeest der Kelten 

 herinnert. Het Keltische jaar begon zeer eigenaardig met den eersten Mei , 

 en in den Meinacht werd het Baalvuur , Baaitinne , ontstoken. De maand 



