384 EEN HOEIZONTALE EEGENBOOG OP ZEE. 



boog in lichtgians toenam , verzwakte allengs die van den eerst waarge- 

 nomen vertikalen boog , en toen eerstgenoemde zijn hoogsten glans had 

 bereikt, was laatstgenoemde verdwenen. 



In den horizontalen boog was de roode kleur aan de buitenste of 

 bolle zijde , terwijl aan den vertikalen boog zich het rood aan de bin- 

 nen of holle zijde bevond. De horizontale boog op het water was dus 

 de primaire , de vertikale boog de secondaire of teruggekaatste. Desniet- 

 tegenstaande werd deze het eerst gezien en verdween hij eerst allengs 

 bij het toenemen van glans des horizontalen boogs. De vertikale boog 

 bleef echter altijd zwakker dan de horizontale boog ten slotte werd. 

 De laatste scheen , toen eenmaal de prismatische kleuren daarin ten 

 volle ontwikkeld waren , met snelheid van den horizon het schip te na- 

 deren, het was alsof zijne beenen voortschoten ; zij werden daarbij broe- 

 der en kleurden het water ter weêrzijde over eene uitgestrekte ruimte ; 

 toen de boog volkomen was , had hij iets van de gedaante van een 

 hoefijzer. Op dit oogenblik had de boog eenen schitterenden glans , 

 maar bijna dadelijk daarop verdween hij en tegelijkertijd ook de ver- 

 tikale boog. 



Gedurende den geheelen tijd , waarin het verschijnsel zigtbaar was , 

 bleef de top van den horizontalen boog juist op dezelfde plaats aan den 

 horizon. Yan het tijdstip , waarop het eerste beginsel van het ver- 

 schijnsel zigtbaar werd , tot aan zijn verdwijnen , verliepen ongeveer 

 tien minuten. Terwijl het plaats had viel er een fijne stofregen , maar 

 waardoor het dek ter naauwernood nat werd , en de bui dreef voorbij 

 naar het Z.W. {Phüos. Magazine, 1867, p. 440.) Ho. 



