WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 37 



werping gemaakt , dat , in aanmerking genomen die vloeibaarheid en de 

 dunheid der aardkorst , de vereenigde werking van de maan en de zon , 

 die in den oceaan eb en vloed veroorzaakt , ook op dien inwendigen oceaan 

 van vloeistof zou moeten werken , en dat dus de vaste schors der aarde 

 tweemalen daags zou moeten worden opgeheven , 't geen niet zou kunnen 

 geschieden zonder dat men het merkte , ja niet zonder dat de aardschors ge- 

 durig verscheurd werd. De aarde zou dus , volgens hen , geheel vast zijn ; 

 de toeneming der temperatuur , die men waarneemt , naarmate men in haar 

 binnenste nederdaalt , zou bij eene zekere grens moeten ophouden ; en de 

 vulkanische verschijnselen en de aardbevingen zouden slechts lokale , door 

 zekere krachtige scheikundige reactiën veroorzaakte verschijnselen zijn. 

 In eene mededeeling aan de Académie des sciences toont raillard het onge- 

 gronde van dit bezwaar tegen de aangenomene hypothese aan. De grootste 

 hoogte , tot welke het inwendige getij de aardschors zou kunnen opheffen , 

 bedraagt gemiddeld minder dan 6 meters. Do diameter der aarde nu 

 bedraagt meer dan 12 millioen meters; zij zou dus geen millioenste 

 deel verlengd worden en daar die verlenging trapsgewijs en lang- 

 zamerhand zou geschieden , zou het onmogelijk zijn er iets van te 

 bespeuren. Eene scheuring zou evenmin plaats kunnen hebben ; wij 

 kennen geene vaste stof, die zóó weinig elasticiteit bezit, dat zij bij 

 eene zoo uiterst geringe buiging zou breken. — Bij deze gelegenheid 

 doet elie de beaumont opmerken , dat het schijnt , dat de inwendige 

 eb en vloed niet zoo geheel onmerkbaar toegaat , als raillaed schijnt te 

 veronderstellen. A. peerey heeft in 1854 in een opzettelijk daarover 

 handelend geschrift aangetoond , dat » gedurende een halve eeuw de aard- 

 bevingen menigvuldiger zijn ten tijde der syzygien dan der kwadraturen.'^ 

 {Compt. rend. , pag. 432). D. L. 



Invloed van de doorsnijding der zenuwen op de voortbrenging van vochten 

 in de darmen. — A. moreau heeft bij een door chloroforme bedwelmden 

 hond drie naast elkander liggende ledige darmlissen afgebonden , en de 

 zenuwen van de middenste lis met de meeste zorg en voorzigtigheid door- 

 gesneden. Na de hechting der buikwond ontwaakte de hond en scheen 

 van niets te weten. Verscheidene uren daarna werd hij gedood , en moreau 

 vond nu in de middenste , van zenuwen beroofde lis eene vrij groote hoe- 

 veelheid (100 tot 250 grammen) vocht, terwijl de bovenste en benedenste 

 lissen , wier zenuwen ongeschonden waren , geen vocht bevatten. Eene ver- 

 gel^king van het aldus verkregen vocht met het normale darmvocht zal 

 in een ander opstel ontwikkeld worden. {Compt. rend. , Tom. LX VI , pag. 

 554). D. !■. 



