38 DE FLOEA DEE HOLLANDSCHE DUINEN. 



copsis arvensis L.) met zijn blaauwe spoedig afvallende bloempjes, het 

 zacMliarig havergras {Avena piibescens L.) met zijn edel gevormde zil- 

 vergraauwe blinkende pluimen , het sierlijke adelaarsvaren {Pteris aqui- 

 lina L.) , dat in breede bogten over bet water bangt , bet St. Janskruid 

 {Hypericum perforatumJj.) , bet rozenroode zeepkruid (^aj?owffr«rt o^cwöj- 

 lisJj.) , de vrolijk geelbloeijende wederik {Lysimachia vulcfarts Jj.) , de 

 wijdgetakte bennepnetel {Galeopsis TetraMtJj.) , bet muskuskruid {Adoxa 

 Moschatellina lu.) en bet rozenroode stalkruid {Ononis repens Jj.). Tus- 

 scben het kreupelbout groeit in groot aantal de roode zuring {Rumex 

 sanguineus L.) , die in het najaar de velden met een rooden gloed be- 

 dekt, en rondom de eiken slingeren zich de klimmende duizendknoop 

 {Polygonum Convolvulus li. en dumeforum li.) , de begge-winde {Convol- 

 vulus sepimnJj.) , de kamperfoelie {Lonicera Periclymenum'L.) , bet klimop 

 {Hedera Helix Jj.) en de klimmende nachtschade [Solanum DulcamaraJj.). 



Maar het is geenszins mijn doel, bier dorre plantenlijsten te geven, 

 evenmin als altijd aan den voet der duinen te vertoeven. Yerlaten wij 

 dus dit paradijs voor hooger streken en beklimmen wij de eigenlijke 

 duinen, het doel van onzen togt. 



Slechts enkele van de opgenoemde planten zullen ons ook ginds blijven 

 vergezellen , en onder deze , zonderling genoeg , twee soorten , die oor- 

 spronkelijk aan ons land vreemd waren , maar zich in de 1 7*^^ eeuw uit 

 zichzelve hebben geacclimateerd : de gele onagra {Oenothera hiennisJj.) 

 en de Canadasche fijnstraal iJErigeron canadense Jj.). De Oenothera is 

 zeer kennelijk door haar groote gele , zeer welriekende bloemen , die 

 's avonds opengaan en zich voor het felle zonlicht sluiten , de Erigeron 

 aan zijn lange schrale , fijn gebladerde , digt bijeenstaande stengels en 

 zilverwitte zaadpluizen. Beiden zijn afgedwaalde kinderen van l^oord- 

 Amerika, die zich echter in Europa zeer goed tehuis gevoelen en zelfs 

 nu reeds in Azië tot den Altaï zijn doorgedrongen. Beiden beminnen 

 schrale gronden en gebergten , beiden komen in verbazend aantal voor , 

 beiden bedekken de Hollandsche duinen van bun liefelijken binnenzoom 

 tot de laatste fel bestookte toppen aan zee. Tusschen beide lotgenooten 

 bestaat echter een groot verschil van karakter. De Oenothera is door 

 en door een vreemdeling; de groote, 's avonds opengaande bloemen, het 

 zachte , levendig groene blad trekken de opmerkzaamheid , en 's winters 

 blijven haar uitgebloeide stengels bij duizenden trotsch en onverzettelijk 

 staan , terwijl de overige kruiden dan meestal niets van zich doen blij- 



