DE PLOEA DEK HOLLANDSC'HE DUINEN. 39 



ken. De Erigeron is vaal en onaanzienlijk ; hij bloeit vroeg en staat 

 in Mei reeds met zijn zilveren zaadpliüzen te prijken ; zijn naam betee- 

 kent zeer karakteristiek, „de grijsaard in de lente." De Oenothera be- 

 hoort tot een kleine familie (de Onagrariae), die hier slechts -sveinige 

 vertegenwoordigers heeft ; de Erigeron is een lid van de overgroote fa- 

 milie der zamengestelden (Compositae) ; de Oenothera trekt de aandacht 

 van oud en jong, en geniet dikwijls de eer, door jeugdige hand tot 

 herinnering aan het schoone oord te worden afgeplukt ; de Erigeron 

 blijft vergeten en veracht als gemeen onkruid. 



Met deze twee blijft ons ook de donkerblaauwe slangenkop op de 

 hoogte vergezellen ; een schoone rijkbloeijende en zeer in het oog vallende 

 plant , geheel de type van de stekelachtige familie der Boragineae , 

 waartoe zij behoort. 



Hooge heuvels rijzen voor ons op , en de weg daarheen leidt over 

 een glooijende gi'oene vlakte , afgewisseld door diepe holten of kleine 

 opgestoven zandhoopen , die bewijzen , dat de oorzaak van het ontstaan 

 der duinen nog steeds voortwerkt en het zand gedurig verplaatst. 



De groene vlakte is hier en daar met laag geboomte bedekt. Meer 

 en meer verdwijnt de eik , om plaats te maken voor den popel [Popuïus 

 tremula , F. alha , P. canescens en P. nigrd) , en den kruip wilg {Salix 

 repens Ij.) ; spoedig echter verkrijgt de laatste de overhand, en zijn 

 wijd uitgespreide struiken doen ons denken aan de heide , de hooge 

 gebergten en de natuur van het hooge noorden. Een liefelijke geur 

 omringt ons; hij is afkomstig van het nederige thymplantje [Thymus 

 Serpi/Uum Ij.), dat een groot aandeel heeft in de groene bekleeding der 

 vlakte. Eeeds aan zijn dunne stengels en sierlijke blaadjes zien wij , 

 dat het van geheel ander allooi is dan de weeke en sappige planten 

 der weilanden. De stoeltjes zijn dun , taai en houtig , de blaadjes 

 van onderen glanzig wit , van boven groen , lederachtig ; de violette 

 bloempjes zoo digt mogelijk in aartjes bijeen geplaatst ; de geur is sterk 

 aromatisch ; alles toont een karakter naar de omstandigheden , waarin 

 het plantje verkeert. De ruwe omgeving en de schrale bodem spreken 

 uit dien taaijen , meer in zichzelf teruggetrokken bouw ; — evenals bij 

 den mensch strijd en zorg een zelfstandiger, krachtiger karakter vor- 

 men. Het beeld van zulk oen karakter vinden wij in vele duinplan- 

 ten weder. 



De aromatische geur van den thym is eigen aan vele geslachten van 



