DE FLORA DEK HOLLANDSCHE DUINEN. 43 



bloemen , groene bladen en blaauwe vruchten , is de wijngaard der dui- 

 nen ; een schrale wijngaard , wel is waar ; — maar toch vormen haar 

 frissche vruchten te midden van het drooge zand een van die weldadige 

 tegenstellingen, waarmede de natuur evenwigt houdt in al hare werken. 



"Wij hebben den top bereikt. Yoor ons ligt het breede heuvelland, 

 dat Holland tegen zijn ouden vijand beschermt , een geheimzinnige chaos 

 van hoogten en diepten , graauw , geel , groen en bruin , een woeste , 

 maar zwijgende en verstijfde zee. De verste toppen hebben iets uitlok- 

 kends, raadselachtigs. Hun tint is vaal geel, die der tusschenliggende 

 valleijen graauw groen. 



Moeijelijk is het, in de ligging der duinen naar de landzijde eenige 

 regelmaat te bespeuren. Aan de zeezijde ziet men duidelijk evenwijdige 

 reeksen , even als van opgestoven zand. De vlakten zijn daar langwer- 

 piger en zeer uitgestrekt, somtijds een half uur gaans, en loopen door- 

 gaans evenwijdig met de zee. De oorzaak , waardoor deze valleijen niet 

 onafgebroken door duinruggen begrensd , nevens elkander loopen , is dui- 

 delijk. In de uiterste reeks wordt door de stormen nu en dan een gat 

 geslagen ; het zand stuift landwaarts in en vormt een nieuwen duin van 

 het westen naar het oosten , die of de reeks op deze plaats buitenge- 

 woon verbreedt of met haar een regten hoek vormt. Deze vormingen 

 gaan nog steeds voort, vooral in de afgelegenste duinstreken. Het is 

 een grootsch gezigt , zulk een zandval , waaruit hier en daar de toppen 

 der boompjes en struiken droevig te voorschijn komen , als smeekten zij 

 nog om hulp tegen het onvermijdelijk noodlot. Langzaam worden ze 

 geheel bedolven, en na eenige jaren staat er een berg, waar eens een 

 boschje was. 



Aan de zeezijde zien wij de toppen der duinen van geringen omvang , 

 maar digtcr opeengedrongen ; geheel anders dan aan de landzijde. Hier 

 is een zachte glooijing , die tot hooge , breede toppen en uitgestrekte 

 valleijen voert , ginds een opeenhooping van toppen , waartusschen 

 diepe, smalle kronkelpaadjes zeewaarts leiden. Beide vormen ziet men 

 zeer digt nevens elkander bij het dorp Wijk aan Zee. Daar is de 

 duinrand zeer smal en niet broeder dan tien minuten gaans. Aan de 

 landzijde is het duin zeer hoog en breed getopt , aan den zeekant even 

 veel- en smaltoppig als elders. 



De ligging van dit doi^je is schilderachtig. De toren heeft geen spits , 

 maar een pannendak , van daar iets niet-HoUandsch ; hij is niet hooger 



