DE FLORA DER HOLLANDSCHE DUINEN. 47 



neer te strijken op een heuveltje , waar zij bezig is zich aan de over- 

 blijfsels van een rampzalig konijn te goed te doen. 



Met snelle stappen doorkruisen wij dit tragische oord , verlangend naar 

 de schaduw der boschjes , het doel van onzen togt. JSTog een paar dui- 

 nen overgeklommen , en wij hebben dit doel bereikt , — en vlijen ons 

 neer op een grasheuvel in de schaduw van een denneboom. Deze heu- 

 vel , met nog eenige andere , omringen het bosch en strekken ons tot 

 wegwijzers. Wij zijn hier in een heiligdom der natuur , waar de mensch 

 zelden zijn invloed uitoefent ; waar alles opkomt , groeit en vergaat 

 volgens den loop der natuur ; een waar ürwald in het klein ; zeldzaam 

 in ons zoo digt bevolkt vaderland. 



De bodem van het boschje glooit naar het midden af in een kuil of 

 moerasje, dat een groot gedeelte des jaars met water gevuld is. Ook 

 de overige grond is humusrijk, vochtig en drassig. Hier is het gebied 

 van den berk , een der klassiekste , oorspronkelijkste en tevens een van 

 de schoonste der HoUandsche boomkarakters. Met hun schitterend 

 witte stammen en donkerbruine fijne takjes staan zij in wanorde door 

 elkaar , soms half omgevallen en gebroken ; enkele stammen liggen op 

 den grond te rotten en zijn bedekt met groene en grijze mossen (Or- 

 tJiotrichum en Ramalinci). De tusschenruimte is digt met riet en hoog 

 gras {Molinia coerulea schrank) begroeid. Zeer stil is het hier. Alleen 

 het opspringen van een verschrikt konijn of het gonzen der insekten 

 wisselt die stilte af. IS'u eens luider dan zwakker brommend, zweven 

 die insekten in het zonlicht rondom ons , en hun muziek wordt be- 

 geleid door het geheimzinnig getril der blaadjes, waarop zij zich tel- 

 kens nederzetten. 



In deze boschjes , die zich in zamenhangende en afzonderlijke groe- 

 pen zeer ver uitstrekken, leeft nog het laatste overblijfsel van de 

 oude HoUandsche natuur ; van die digt met bosschen begroeide streek , 

 die zich eenmaal veel verder naar de zee uitstrekte en langzamerhand 

 door de duinen is o verzand. Diep onder de duinen liggen de dikke 

 stammen en wortels dier oude bosschen begraven ; — bij het graven 

 van een nieuw kanaal voor de duin- waterleiding , zeer digt aan zee , 

 zag ik een menig-te dergelijke stammen uit eene aanmerkelijke diepte 

 te voorschijn halen. — Maar die vernielende overstuiving duurt, hoe- 

 wel in minder mate , nog in onzen tijd voort , en de boschjes, waarin wij 

 ons tlians bevinden , zijn steeds aan het dreigendste gevaar blootgesteld. 



