48 DE FLOEA DER HOLLANDSCHE DUINEN. 



Yele karaktervolle , elders in liet duin niet meer aanwezige planten heb- 

 ben zich in deze laatste wijkplaats teruggetrokken. Hier groeijen nevens 

 de berken, wilgen en popels, de denneboom {Pmus sylvestris Ij.) , de 

 vogelkers {Prunus Padus Jj.) , de meidoorn {Crataegus monoffi/na jxcq,.) , 

 de berberis {Berberis vulgarisJj.), de lij sterbes {Sorhus aucuparia L.) , 

 de sneeuwbal of Geldersche-roos {Viburnum Opulus L.) met zijn witte 

 bloemschermen , de liguster , die met zijn sierlijke , harde , loverachtige 

 blaadjes , groenwitte bloemen en blaauwzwarte bessen aan de zuidelijke 

 mirten herinnert , de aspersie met haar fijn verdeeld en levendig groen , 

 zeldzamer de papenmuts {Evonymus europaeus L.) met haar zacht roos- 

 kleurige vruchtjes , en de jeneverboom. Tusschen deze boomen rankt 

 de kamperfoelie en schittert met haar goudgele bloemtrossen. 



In den drassigen grond verschuilt zich de Parnassia palustris , wier 

 naam reeds iets edels en ongemeens verkondigt. "Werkelijk is zij een 

 edel plantje , niet minder dan de Pyrola ; haar geslacht heeft slechts 

 eene soort en bezit zooveel oorspronkelijks , dat het slechts met een 

 enkel ander , niet minder oorspronkelijk geslacht [Prosera) tot eene fa- 

 milie {Broseraceae) is kunnen vereenigd worden. De Parnassia is een 

 laag plantje, met hartvormige , donkergroene, langgesteelde blaadjes en 

 niet minder langstelige , regtopstaande , groote , wit-groen gestreepte , 

 regelmatig vijfbladige bloempjes. De Parnassia draagt een kroon als 

 kenmerk van haar adeldom. Binnen in de bloem , tusschen de bloem- 

 blaadjes en meeldraden zijn vijf zoogenoemde bij bloembladen geplaatst , 

 waarvan elk juist het midden van een der bloembladen dekt. Die or- 

 ganen , waarvan de bestemming nog onbekend is , zijn eigenlijk meer 

 pluimen dan blaadjes en vertoonen juist den vorm der in de archi- 

 tectuur zoo bekende Grieksche palmetten. De naam Parnassia is 

 afgeleid van den beroemden berg , waar de plant , volgens de mede- 

 deeling van DioscoEiDES, reeds door de oude Grieken is gevonden. — 

 De naam is dus dubbel verdiend. 



De Parnassia groeit niet alleen in onze duinpannen ; zij bemint het 

 gebergte en wordt in de Alpen zelfs tot de grenzen der eeuwige 

 sneeuw gevonden. Met de Pyrola en Jasione vormt zij een drietal 

 waardige typen van de Alpenflora , wier kinderen , zoo als wij weten , 

 door lagen , teeren bouw en groote , schoone bloemen zijn gekenmerkt. 



Wij dringen door het lage hout en vinden in het midden van het 

 boschje een opcne plek rondom den waterkuil. Het ongelijk hooge 



