52 DE FLOEA DER HOLLAN^CHE DUINE:N'. 



met de zeer kleine roode, witte en rozenkleurige bloempjes van het 

 tweehuizig roerkruid (^Gnaplialium dioïcum L.), een immortelle, en ook 

 een bewoner der Zwitsersche bergen. Ik zag deze bloempjes, sierlijk 

 opgeplakt in een album , als „souvenir" uit Zwitserland mede gebragt. — 

 Ik dacbt: „zouden er ook niet veel andere zaken daar buiten gezocht 

 worden, die in onze onmiddellijke nabijheid te vinden zijn?" 



Half in het bosch verborgen , groeit het Salomonszegel ( Convallaria 

 Polygonatum L.), een plant, zeer verwant aan het lelietje van dalen, 

 maar met lange , reukelooze , witte , groengerande bloemen en schoone , 

 harde, blaauwzwarte bessen. De houding en vorm dezer plant hebben 

 iets architectonisch; ik wenschte een spitsboog te zien, waarbij zij tot 

 model was gekozen. De breede blaadjes staan langs den steel en ver- 

 heffen zich omhoog , de bloemen hangen regelmatig bij paren aan den 

 voet der blaadjes : dus een sprekende tegenstelling , die het eenigzins 

 harde en stijve zamenstel vergoedt. Ook wanneer wij de planten alleen 

 om haar schoonheid beschouwen , zien wij , dat in eiken vorm ieder 

 deeltje zijne waarde heeft en een roeping ten opzigte der overige deel- 

 tjes vervult. Hoe meer vormen wij echter waarnemen , hoe meer de 

 schoonheid der planten voor ons in onverbrekelijke overeenstemming is 

 met haar bijzondere zamenstcUing , en daaruit zoo natuurlijk volgt , dat , 

 wanneer wij , aan welke plant ook , eenig deel kouden veranderen , de 

 geheele plant in oorspronkelijk schoon verliest. — Slechts een bekrom- 

 pene menschelijke opvatting waant schoonheid in de monsterachtige af- 

 wijkingen , door tegennatuurlijke omstandigheden te weeg gebragt. — 

 En gelijk onze maatschappelijke instellingen alleen dan stand houden , 

 wanneer zij op onzen aard en onze zeden berusten, zoo hebben onze 

 veredelingen der planten alleen dan waarde , wanneer zij de reeds be- 

 staande voi'men en eigenschappen in gelijke verhouding versterken. — 

 Zoo hebben de rozen in de natuur een aanleg om dubbele bloemen 

 voort te brengen , en is er ook onder de tallooze prachtige verscheiden- 

 heden dezer edele bloem geen enkele , die ons zal mishagen , geen en- 

 kele , die , als zij in de natuur bloeide , ons onnatuurlijk zou schijnen. 



Maar wij hebben ook onze wilde rozen lief; ook te midden der woeste 

 duinen is de roos de koningin der bloemen , het oude , maar nooit 

 verouderde beeld van jeugd en liefde en van de vlugtige genietingen 

 des levens. 



De witte duinroos zagen wij het meest aan de landzijde ; zij ver- 



