54 DE FLOEA DER HOLLANDSCHE DUINEN. 



Maar onze duindoorn is waarlijk geen zelfmoordenaar ; hij is een be- 

 houder , want hij bewaart , meer dan eenige andere plant , de duinen 

 voor verstuiving. 



Bij het aanleggen van bosschen op de duinen zou men van hem niet 

 minder voordeel kunnen trekken dan van de helm , om de jeugdige 

 boompjes tegen het stuivende zand te beschutten. — Had men in vroe- 

 ger tijden deze eigenschap gewaardeerd, hij zou gaarne zijn stekelig 

 harnas tot bescherming der aanplantingen geleend hebben; de duinen 

 waren nu met een prachtig bosch begroeid , en wij zouden den duin- 

 doorn met eerbied begroeten , als de eerste hulp bij het herscheppen 

 van de woestijn tot een paradijs. — Maar de woestijn bleef woestijn , 

 de konijnen werden beschermd, de duinen brokkelden af, de boschjes 

 stoven onder; de duinkoning bood te vergeefs zijn diensten aan en 

 herinnerde te vergeefs aan het bosch der zelfmoordenaars. — Thans 

 rekenen wij er op , dat het nageslacht met moed op zich zal nemen , 

 wat het voorgeslacht ongedaan heeft gelaten. 



De duindoorn wordt in de duinen overal gevonden , zoowel aan de land- 

 als aan de zeezijde, zoowel op de toppen als in de dalen; zijn eigen- 

 lijk gebied is langs de hellingen der valleijen, die het digtst aan de zee 

 grenzen. In het diepst dier valleijen of pannen beschermt hij een 

 flora , die met den plantengroei der drassige heidestreken overeenkomt en 

 tot de merkwaardigste verschijnselen in de HoUandsche duinen behoort. 



De flora van deze boomlooze pannen is eigenaardig en oorspronkelijk. 

 In de valleijen digt bij de landzijde vindt men die flora niet, hoe diep 

 zij ook gelegen zijn. Dikwijls moet men een uur ver het duin ingaan , 

 eer men zulk een vallei vindt, maar rijkelijk wordt men voor de moeite 

 beloond, en zelfs voor hem, die dergelijke valleijen meermalen bezocht, 

 behouden ze altijd iets uitlokkends. 



Het dal , dat nu voor ons ligt , heeft een onregelmatig langwerpige 

 gedaante ; hier en daar springen bruine of witte duinen als voorgebergten 

 uit. Yan den heuvelrand aanschouwen wij omlaag een zeer uitge- 

 strekte vlakte , tusschen vrij hooge duinhellingen ingesloten , langs die 

 hellingen tot ver naar binnen geheel met de grijze Hippophaë's bedekt 

 en in het midden met groene strepen doorsneden. In dat groen schitteren 

 duizende witte , roode , gele en blaauwe bloemen ; bloemen , die wij in 

 onze weiden en boschjes niet vinden. 



"Wij stijgen af en banen ons een weg door het digte, drie voet hooge 



