58 DE FLOEA DEE HOLLANDSCHE DUINEN. 



Yoor het laatst dolen wij nog eens rond door de eenzame valleijen in 

 de nabijheid der zee. Hier is een eeuwen heugende werkplaats der 

 natuur; een arbeid, oogenschrjnlijk tot vernieling — werkelijk tot ver- 

 andering. Nergens in het heelal is vernietiging. 



Yoor twintig eeuwen was deze streek met een ontzaggelijk woud 

 vol moerassen bedekt ; langzaam breidde zich het gebied der zee uit ; 

 geweldige massa's zand stoven uur aan uur, dag op dag, jaar op jaar 

 landwaarts in, bedekten het woud en vormden de duinen. Zij zouden 

 nog verder gaan , verder overdekken en duinen vormen , wanneer niet 

 de mensch hare woede perken stelde. Doch in de meest woeste stre- 

 ken , gelijk hier , komt de mensch slechts bij uitzondering , en gaat de 

 natuur onafgebroken met haren arbeid voort. — Zij herinnert ons aan 

 het verledene , wijst ons op de toekomst , en vervult ons met ontzag voor 

 hare majesteit. 



Overal rondom ons vale duinwanden , grijze valleijen , diepe kommen. 

 De wind brokkelt het duin af en jaagt het zand landwaarts in. Het 

 stuift neervallende opeen tot een breeden, blinkenden bergrug. De 

 struiken zijn half begraven. Met moeite beklimmen wij dezen zand- 

 gletscher. De geheele oppervlakte schuift door den wind onder onze 

 voeten weg. Eindelijk zijn wij boven. Daar huilt en brult de zee voor 

 ons, — eenzaam, en tot in de verte met schuim bedekt. Het zand stuift 

 ons in de oogen, — wij drukken den hoed in het gezigt. Landwaarts 

 overal vale, spitse, zonderling afgebroken duintoppen. Een wilde graauwe 

 lucht, waartusschen lange bleeke zonnestralen. Over het duin zweeft 

 een gele damp , veroorzaakt door het stuivende zand. Hier verheft zich 

 het gemoed , en te midden van de grootheid der natuur vergeten wij de 

 kleinigheden des levens. 



