EN GEOGEAPHISCH OOGPUNT GESCHETST. 131 



opzoekt , ■wanneer hij zich dikwijls van de eene naar do andere begeven 

 moet , zoo zijn ook deze dieren , door hun eigendommelijk instinct geleid, 

 er in geslaagd den kortsten weg te vinden tiisschen de afzonderlijke 

 weiden , zoodat niet alleen in de dalen , maar ook op de hellingen dor 

 bergen de paden door hen betreden zigtbaar zijn , niet ongelijk aan 

 wegen door menschen gebaand. 



In streken, die 15 tot 17,000 voet hoog zijn, worden zulke sporen 

 menigvuldig aangetroffen, doch meer dan eens hebben wij in Julij en 

 Augustus kudden van wilde Yaks en Kyangs , zelfs op eene hoogte van 

 meer dan 19,000 voet zien doortrekken; zij hadden toen de grenzen, 

 zelfs de uiterste van den grasgroei reeds ver overschreden en waren 

 digt gekomen tot die der eeuwige sneeuw. Waren wij niet door eigen 

 aanschouwing van de aanwezigheid dezer dieren overtuigd , zoo zouden 

 wij zulks geworden zijn door de groote hoeveelheid mest , welken wij 

 onderscheidene malen zoodanig vonden opgehoopt , dat wij dien konden 

 gebruiken als brandstof, die overigens slechts spaarzaam op deze hoog- 

 ten voorkomt. 



Als de vlugste gems , als de slankste gazelle , ijlen deze groote 

 dieren langs de steile wanden van diepe afgronden voort. Men kan zich 

 ter naauwernood voorstellen , dat hun plomp , dik ligchaam daartoe in 

 staat is. Een ander maal vestigt de gids de opmerkzaamheid der 

 reizigers op een verafzijnden gletscher ; daar heeft zijn scherp oog , 

 geoefend tot het zien van voorwerpen op zeer verren afstand , een 

 Yak ontdekt , dien wij niet dan met behulp van een verrekijker konden 

 waarnemen. Het zwarte dier liet zich midden op het koude ijs staande 

 door de zon koesteren. 



In het oog vallend bij de menig-te wilde viervoetige dieren is het 

 algemecne gebrek aan vogels ; in de kale , eenzame , hooge streken van 

 Karakorüm en den Künlün heeft nog geen reiziger het liefelijk gezang 

 der vogels vernomen , hetwelk de bosschen van don Ilimalaya vervult. 

 Hij ontmoet slechts eenigc weinige roofvogels , als gieren en arenden , 

 die , van groote sterke vleugels voorzien , in staat zijn over de hoogste 

 passen te vliegen ; een rijkelijk voedsel vinden zij op liunne togten in 

 het aas der gevallene groote wilde dieren. 



Het gemis aan vogels in deze hooge streken , wordt daardoor ver- 

 klaard , dat aldaar ook bijna geene insekten voorkomen ; ook de mest 

 der wilde, viervoetige dieren is niet, zooals zoo menigmalen bij ons in 



9* 



