DE ONDEKZEESCHE TULKAAN VAN SANTOKIN. 153 



duidelijk roode vlammen , die in het kanaal tusschen de beide eilanden 

 uit de zee om];ioog stegen en 3 tot 4 'Ned. ellen hoog waren. 



Den 31 Januarij vroeg in den morgen veranderde de zee van kleur 

 en nam eene mat roode tint aan , hetwelk men daaraan scheen toe te 

 moeten schrijven , dat het zeewater met het een of ander ijzerzout ver- 

 mengd was. De smaak van het water werd daardoor tevens zeer bitter. Op 

 het eiland werden de aardschokken gediirig heviger. Tegen den middag 

 ontstond er een scheur aan den wortel van de landspits , waardoor deze 

 van het kleine eiland , waarmede zij vroeger vereenigd was , werd los- 

 gescheurd. Uit de kloof , die door deze losscheuring ontstaan was , 

 verhieven zich zulke digte zwaveldampen, dat de meeuwen en andere 

 zeevogels , die door de op de oppervlakte der zee drijvende doode 

 visschen aangelokt waren, zich in allerijl verwijderden. 



Dien zelfden dag tegen den avond begon de bodem op het eilandje 

 Neo-Kaimeni plotselijk zeer snel te zinken. De weinige huisgezinnen, 

 die het bewoonden , namen , zoo spoedig zij konden , door angst en schrik 

 gedreven , de vlugt naar Santorin. Het zinken bedroeg in den beginne 

 60 Ned. duimen in de twee uren ; daarop ging het langzamer voort en 

 bedroeg eindelijk niet meer dan 10 duimen in het uur. Dit verschijnsel 

 duurde den geheelen nacht door. 



In dezen nacht zag men weder tusschen de beide eilandjes vlammen 

 uit het water opstijgen. Daarop volgde een digte wolk van een witachtigen 

 rook, die onder een zeer duidelijk sissend geluid zich van het water 

 afscheidde. In dienzelfden tijd werd van oogenblik tot oogenblik het 

 borrelen en kooken van het water heviger. 



Het zinken van het eilandje Neo-Kaimeni bedroeg weldra niet meer 

 dan 5 duimen in het uur en duurde zoo nog den ganschen dag tot aan den 

 avond , toen het ophield. De aardschokken en het onderaardsch gedruisch 

 hielden met dezelfde hevigheid vol. De scheur , die den vorigen dag ont- 

 staan was , werd steeds wijder en voortdurend stegen daaruit zwaveldam- 

 pen omhoog. De rotsen, die met de afgescheurde landspits verbonden waren, 

 waren op het gevoel bijna heet. Vijf kleine meertjes op Neo-Kaimeni, 

 wier helder , zoet water rood en bitter werd , droogden op en verliepen. 



Den volgenden morgen kwam er een kanonecrboot aan , door den mi- 

 nister van marine gezonden. De officieren onderzochten het middcnpunt 

 der -vTilkanische werking. Op de plaats waar men de vlammen en den 

 rook gezien had en waar de diepte der zee vrij aanzienlijk was, von- 



