TAN HET PLANTENRIJK. 169 



Elk gestorven deel gaat tot ontbinding over, waartoe de ontwikke- 

 ling van vele woekerzwammetjes op den stervenden stam of op het 

 ziekelijk en stervend blad medewerkt. De ontbonden plantendeelen 

 vormen humus , dat is voedsel voor weder nieuwe planten van allerlei 

 soort. Eindelijk moet , als eene belangrijke voorzorg voor de instand- 

 houding van alle planten nog in het bijzonder genoemd worden de 

 snelheid , waarmede de planten en hare verschillende deelen zich ont- 

 wikkelen , eene snelheid , welke verre te boven gaat al wat wij dien- 

 aangaande in het dierenrijk kennen. Behalve de reeds in mijn Sandhoek 

 der kruidkunde , 1846, bladz. 194 — 195 en in het Alhum der Natuur 

 van 1854, bladz. 149 — 150 en 1864, bladz. 64 opgenoemde voorbeel- 

 den, vermeld ik nog, dat door den hoogleeraar g. veolik in het Tijdschrift 

 van de Ie klasse van het Kon. 'Ned. Instituut^ II, bladz. 269 — 279 de 

 snelle groei beschreven is van eene Kalabas (CV^cwrJ«^ö5 wfl?;rm») , welker 

 steng in 24 uren 16 I^ed. duimen langer geworden was. 



Het aantal , waarin de deelen voorkomen , verdient mede zeer de aan- 

 dacht. Jaarlijks ontstaan duizenden wortelvezels , waarvan slechts eenige 

 weinige, als grootere worteltakken, zullen overblijven; jaarlijks duizenden 

 knoppen , waarvan slechts eenige tot dadelijke ontwikkeling bestemd zijn. 

 Stel , dat er op éénen tak 25 knoppen of beginselen van nieuwe takken 

 gevonden worden , dan zullen er van die 25 misschien niet meer dan 4 

 of 5 terstond tot takken uitloopen , maar blijven de overige als het 

 ware in reserve en zullen dan eerst uitgroeijen , als de eerste 4 of 5 , 

 om welke reden dan ook , mislukt zijn. In den beruchten Pinkster- 

 storm van 1861 zag men bij Leiden en elders in Zuid-Holland een 

 merkwaardig voorbeeld daarvan bij ijpen en vele andere boomen, waar 

 de jonge takjes geheel afgeslagen waren , maar dit spoedig uit de 

 achtergebleven knoppen met jonge bladeren hersteld werd. Aan deze 

 storing van den groei was het dan echter welligt toe te schrijven , dat 

 de ijpen in hot daarop volgend voorjaar aldaar bijna geen bloesem droegen. 

 Een boom draagt duizenden bloemen , waarvan slechts enkele tot vrucht 

 zullen worden ; duizenden zaden , waarvan slechts eenige weinige planten 

 zullen leveren; eene bloem duizenden korreltjes stuifmeel, waarvan 

 slechts eenige weinige tot bevruchting van den stamper noodig zijn. 

 Er is alzoo steeds overmaat van voortbrenging. Er kan veel verloren 

 gaan en nog genoeg overblijven. Die overvloedige voortbrenging, veel 

 meer dan streng genomen noodig was , ziet men op allerlei wijzen en 



