TAN HET PLANTEXmJK. 181 



plantendeel zich voeden kan en weder tot nieuwe deelen uitgroeijen. 

 De wanden der cellen zijn voor de voeding uitnemend geschikt , daar 

 zij het vocht als door vloeipapier , doch onder den invloed van den leven- 

 den celwand doorlaten. 



De cellen , blaasjes met buigzame wanden , kunnen alle , ook de 

 kleinste holligheden in de plant aanvullen. Zij vormen zich binnen in 

 andere cellen of zeer algemeen ook door deeling der cellen, steeds op 

 nieuw en soms in onbedenkelijk groot aantal. Een merkwaardig voor- 

 beeld daarvan geeft de hoogleeraar p. haeting in 1844 in het elfde deel 

 van het Tijdschrift voor Natuurlijke Geschiedenis , waar hij onder anderen 

 (bladz. 308 en 309) berekend heeft het aantal cellen eener lakplant 

 {Phytoïacca decandra) , die eene lengte had van 444 millimeters , en 

 welker opperhuid alleen uit bijna 40 millioenen cellen bestond. Daar 

 nu deze plant , blijkens gedane waarnemingen , bij matig gunstig weder, 

 elf dagen noodig had om deze lengte te bereiken , volgt hieruit , dat 

 in dit geval dagelijks 3,600,000 cellen in de opperhuid gevormd worden , 

 dat is 2500 in elke minuut. 



De cellen hebben de eigenschap van gemakkelijk onderling te kunnen 

 zamengroeijen. Vandaar dat zamengroeijingen bij het gewas zoo dik- 

 wijls plaats hebben , hetzij tot hereeniging van afgebroken deelen , 

 hetzij kunstmatig, bij het doen zamengroeijen van takken of stam- 

 metjes bij het enten , lasschen enz. 



'De opperhuid , die nagenoeg alle deelen van het gewas uitwendig 

 bedekt , bestaat uit vlak aaneen gevoegde , zoogenaamde tafelvormige 

 cellen , welke echter openingen overlaten , welke de gemeenschap 

 tusschen het inwendige cler plant en de buitenlucht uitmaken en 

 welke , naarmate het noodig is , kunnen openstaan of gesloten blijven. 

 Die zoogenaamde spleetopeningen zijn inzonderheid op het ondervlak 

 der bladen aanwezig en komen ten getale van duizenden, ja van 

 millioenen soms op een en hetzelfde blad voor. Op het blad van 

 onze gewone Lischhloem of Iris Pseudacorus heeft de hoogleeraar harting 

 53.6 spleetopeningen geteld op eenen vierkanten millimeter en dus 

 3,082,000 op het gansche blad; terwijl ééne plant natuurlijk onder- 

 scheidene bladen bezitten kan. 



Eindelijk vennelden wij nog de haren , die , behalve voor de ver- 

 spreiding van sommige zaden (zie boven) , van nut zijn voor de 

 voeding , omdat zij de oppervlakte , waardoor de phint gevoed wordt , 



