BENE MEDEDEELING MET EEN BIJVOEGSEL, 



DOOR 



W. M. LOGEMAN. 



Voor eenigen tijd ontving de redactie van dit album een schrijven 

 van den volgenden inhoud : 



,,Ik voed niet die slaafsche vrees voor hot onweder, die velen in mijne 

 omgeving vernedert, en toch, naauwelijks broeit er onweer, of ik ge- 

 voel over mijn geheele ligchaam een zenuwachtig beven , een angst , 

 waartegen ik mij te vergeefs poog te verzetten, In de open lucht de 

 nadering der bui gade te slaan , het dompelen der handen in koud 

 water , enz. , niets helpt , het vreemd gevoel klimt steeds hooger , tot 

 ik eindelijk genoodzaakt wordt, zekere plaats te bezoeken, waarna 

 mijn gestel in rust begint te komen. En naauwelijks is de eerste don- 

 derslag gehoord , naauwelijks zijn de eerste regendruppelen gevallen , 

 of alles is over , ik zit gedurende de hevigste bui met de grootste 

 kalmte te lezen of te schrijven. Ook mijne echtgenoot heeft haar 

 voorgevoel : uren voor er ecnig spoor van onweder te zien is , krijgt 

 zij eene prikkeling in de onderste ledematen , deze worden eindelijk 

 loodzwaar en ze is genoodzaakt zich neder te leggen. Zonderling is 

 het daarbij , dat deze onze voorgevoelens zich alleen bij dag, nimmer 

 bij avond of nacht openbaren. Yan onze vijf kinderen is geen enkel 

 voor hot onweder bevreesd; de oudste, een zevenjarige knaap, toonde 

 vroeger wel eenigc \Tees , doch is daarvan tamelijk wel genezen. 



„ In verband met het bovenstaande , wensch ik een feit mede te dee- 

 len , waarover ik met geleerden en leeken menigmaal gesproken heb. 

 Sommigen schreven het toe aan een bijzonder prikkelbaar zenuwstelsel , 

 aan eene buitengewone gevoeligheid, anderen aan verbeelding; dit nu 

 smartte mij , daar ik bij het gevoel mij zelvcn ten volh' bewust en vol- 

 strekt niet slaperig was en het onweder onverwacht opkwam. Ik had 



