rOSSILE VOETSTAPPEN, 



DOOR 



D'. T. C. WINKLER. 



Al wat leeft op aarde, hetzij plant of dier, blijft niet voortdurend 

 bestaan: er komt een tijd waarin het levende lichaam sterft. En na 

 het sterven de verrotting ; het doode lichaam wordt in zijne samen- 

 stellende bestanddeelen ontleed , de stoffen waaruit het bestaat worden 

 weder opgenomen in den grooten kringloop der natuur. Zoo verdwij- 

 nen alle levende lichamen voor ons oog : spoorloos verdwijnen zij , de 

 reusachtige walvisch zoowel als het infusiediertje ; de duizendjarige 

 dennen van Californië zoowel als het kleinste schimmelplantje ; de 

 mensch , wiens daden of woorden de wereld bewogen hebben , zoowel 

 als de bloem des velds , waarvan de psalmist zoo treffend zegt : 



Men kent en vindt haar standplaats zelfs niet meer. 



Maar hoe waar dit in het algemeen ook zij , er zijn toch ontzag- 

 lijk vele uitzonderingen op dien regel: de psalmdichter, dien wij zoo 

 even aanhaalden , sprak wel een weinig in dichterlijke overdrijving ; 

 als hij een palaeontoloog was geweest, zou hij wel bloemen des velds 

 gekend hebben, waarvan de standplaats te kennen en te vinden was 

 millioenen jaren nadat zij het veld versierden waarop zij groeiden. 

 Voorwaar niet alle lichamen die eenmaal leefden verdwijnen spoorloos 

 van de aarde : er zijn er geweest die bewijzen van hun bestaan ach- 

 tergelaten hebben , zoo oud reeds , dat de mcnschelijke geest niet 

 minder duizelt bij het overdenken van den tijd dien er verloopcn moet 

 zijn sedert die bewijzen ontstonden , dan als hij tracht de afstanden te 

 bevatten die do eene ster scheiden van de ander(\ Het zijn de fossile 

 1866. 13 



