POSSILE TOETSTAPPEN, 209 



waaraan in de zomermaanden die zoo bevolkte slijkvlakte is bloot gesteld , 

 wordt de bovenste laag zoo droog en hard gebakken, dat zij barsten krijgt, 

 en als de volgende vloedgolf komt, bezwangerd wederom met de zelfde 

 fijne stofdeeltjes als de vorige , dan worden de sporen der dieren en 

 de barsten gevuld , en een nieuwe laag slijk overdekt de vorige. Een 

 afgietsel wordt er dus gevormd in de holten , en elke nieuwe slijklaag 

 dient om de zoo ontstane vormen in stand te doen blijven. En laat 

 er nu eene reeks van eeuwen voorbijgaan, laat de eene of andere ver- 

 steenende macht de zand- en slijklagen vast doen worden tot steen, en 

 het gesteente zal verschillende laagjes vertoonen, die splijten op de 

 wijze waarop zij gevormd zijn : de laagjes zullen aan de onderzijde de 

 afgietsels vertoonen van de indruksels die op de bovenvlakte der onder- 

 liggende laagjes gemaakt zijn , eeuwen en eeuwen geleden ; zij zullen 

 den nakomeling de voetstappen vertoonen gemaakt door dieren die mis- 

 schien dan niet meer als soorten op aarde rondwandelen. 



Doch het wordt tijd, hoe belangrijk dit onderwerp ook zijn moge, 

 dat wij naar onze voetstappen van Hildburghausen terug keeren. 't Zijn 

 alle echte sporen van dieren die Avij voor ons zien , hoe verschillend van 

 vorm zij ook zijn. Steeds zijn zij in elke reeks gelijk , en de enkele 

 voetstappen liggen op een geregelde reeks en op overal gelijke afstanden 

 van elkander. Maar de grootte , de wijdte van den stap , het getal der 

 teenen enz. verschilt bij de verschillende reeksen. Er hebben verschil- 

 lende dieren te zelfder tijd of kort na elkander op de zelfde plaats ge- 

 loopen. De meest in het oog vallende en duidelijkste sporen zijn de 

 gTOotsten , die toch altijd met dergelijke , maar merkelijk kleinere voor- 

 komen , en , daar beiden de zelfde plaatsing en de zelfde richting der 

 teenen vertoonen , zoo kan men niet anders dan beiden , hoe veel zij ook 

 in grootte verschillen , als voor van het zelfde dier afkomstig houden 

 en hen als voor- en achterpooten onderscheiden. 



Beschouwen wij eerst de sporen der achterpooten , daar zij de groot- 

 sten zijn en zich het best , gelijk alle andere sporen bovendien , aan de 

 bolle afdruksels en niet aan de eigenlijke indruksels laten bestudeeren. 

 Elk spoor vertoont vier dikke , naar den nagel langzaam dunner wor- 

 dende vingers of teenen en een dwars afstaanden , naar binnen gerichten 

 stompen duim of groote teen , die dus aan den rechtervoet naar links en 

 aan den linkervoet naar rechts gekeerd is. Van de vier teenen is de bui- 

 tenste verre de kleinste , zij is de helft kleiner dan de middenste. De 

 1866. 14 



