FOSSILE VOETSTAPPEN. 211 



mingen verkregen kennis der voetsporen weten wij dan niet zelden 

 tevens een besluit te trekken ten opzichte van de levenswijs of de han- 

 delingen van het dier — gelijk wij zoo even , over sporen van thans 

 levende dieren sprekende , uitvoerig gezien hebben. Maar wie is er die 

 zulke voetsporen vindende als wij hier zien, in staat zou zijn te 

 zeggen : daar heeft dit of dat dier geloopen ? Waar vindt men in de 

 tegenwoordige schepping een dier, dat een spoor nalaat gelijk of analoog 

 aan hetgeen wij hier voor ons zien ? En daarom moest er een naam 

 voor uitgedacht worden : was het wonder dat de palaeontoloog dr. kaup 

 van Darmstadt, getroffen door de vrij groote gelijkheid van deze voet- 

 sporen met de hand van den mensch , het dier den naam gaf van 

 Cheirotherium , dat is, het handdier. Hij noemde de soort Cheirotherium 

 Barthii en hield het voor een reusachtig buideldier met duimen aan de 

 achter- en voorpooten , doch gaf tevens te kennen , dat hij niet aanne- 

 men kon, dat er tijdens het triastijdvak reeds zoogdieren bestaan had- 

 den , en dat het dus wel waarschijnlijk later zou blijken , dat het 

 handdier geen buideldier of kangoeroe was geweest maar wel een 

 reptiel , en dat hij», indien dat gebeurde , zich voorbehield het dier 

 Chirosaurus te heeten. 



Ook de groote geleerde bhonn van Heidelberg sprak weldra over deze 

 voetsporen. „Een dergelijk dier, zei hij , kan slechts een uitgestorven 

 zoogdier of een batrachiër of een onbekend reptiel geweest zijn, want 

 onder de thans levenden komen zulke vormen en van zulk eene reus- 

 achtige grootte niet voor. Onder de hedendaagsche zoogdieren vindt 

 men handen aan de voorste ledematen der mcnschen , aan alle vier 

 ledematen bij apen , en aan de achterste ledematen bij de meeste bui- 

 deldieren, en onder de knaagdieren bij Cheiromys. Men zou dus deze 

 sporen voor die van apen kunnen houden , doch de voorsten zoowel als 

 de achtersten vertoonen , in plaats van de platte nagels der apen , spitse 

 klaauwen aan de vier buitenste vingers, gelijk bij de apen van het 

 geslacht Sapale slechts gevonden worden, waar evenwel de duim niet 

 zoo van de vingers af staat." ïen opzichte van de plaatsing der voet- 

 sporen merkte genoemde geleerde op , dat zij aantoonen , dat het dier zoo 

 geloopen heeft als men in Duitschland gewoon is schnüren te noemen , 

 on dat men in Frankrijk en fauchant noemt, dat is de rechter- en linker- 

 pooten op bijna de zelfde lijn plaatst , en wel zoo , dat tevens de toppen 

 der teenen niet naar buiten of binnen gewend zijn , maar reclit naar 



13* 



