FOSSILE TOETSTAPPEK. 233 



kreeften , ringwormen en insekten te erkennen. Maar de voornaamste 

 en meest voorkomende zijn tocli steeds sporen van vogels. 



Doch voordat wij tot eene korte beschouwing dier vogelvoetstappen 

 overgaan, moeten wij met een enkel woord melden, hoe het komt , dat 

 er in de zandsteenen, waarin de voetstappen bewaard gebleven zijn, 

 geen vederen en beenderen gevonden worden van de vogels , die hen ge- 

 maakt hebben, en waarom in het algemeen, zelfs in veel jongere aard- 

 lagen dan de zandsteen van den trias, toch de overblijfselen van vogels 

 veel zeldzamer zijn dan die van zoogdieren, kruipende dieren en visschen, 

 Sir CHAHLES LYELL zcgt zcer te regt: „Het vermogen van te vliegen , 

 dat de meeste vogels bezitten, beveiligt hen voor om te komen door 

 eene menigte gevaren, waaraan viervoetige dieren gedurende overstroo- 

 mingen en hooge vloeden onderworpen zijn. Zelfs al is het dat een 

 doode vogel in het water geraakt, of dat een vogel al zwemmende 

 sterft, dan zal het nog eene groote zeldzaamheid zijn , dat het lijk naar 

 den bodem van het water zinkt en in het slijk bedolven zal worden, 

 om zoodoende bewaard te blijven. Het lijk zal drijvende blijven , lan- 

 gen tijd aaneen, en daardoor zal het blootgesteld zijn om door andere 

 vogels, zoogdieren of visschen verslonden te worden. Daardoor wordt 

 de schaarschheid van fossile vogels in de aardlagen voldoende ver- 

 klaard. Het is waar, de doode vogel zal niet zinken ter plaatse waar 

 hij sterft, maar zal door den stroom voortgedreven worden, en einde- 

 lijk, als hij niet verslonden wordt, zullen zijne beenderen zinken als 

 de zachte declen verrot zijn : de bekende vogeloverblijfselen of ornitho- 

 lithen uit het groenzand van Cambridge , uit de Londenleem van Sheppey , 

 uit de eocene gipslagen van den Montmartre en uit den mergelkalk van 

 Oeningen bewijzen, dat ook vogels in fossilen toestand bewaard kun- 

 nen blijven ; — maar uitzonderingen zijn dit zeker, en het is bewe- 

 zen, dat de meeste overblijfselen van uitgestorvene vogels, die tot heden 

 gevonden zijn, aan vogels behoord hebben, die niet vliegen konden, 

 maar hun leven als loopvogels op het drooge doorbragten: als voor- 

 beelden noem ik slechts de dinornis- en palapteryxsoorten uit het 

 Nieuw-Zeclandsche alluvium." 



Na dit noodzakelijke uitstapje keeren wij tot onze vogelvoetstappen 

 terug. De voetstappen van vogels zijn — zeide ik zoo even — veel 

 gemakkelijker te herkennen dan die van de meeste andere dieren. Alle 

 vogels loopen op de teencn : deze zijn door gewrichten verbonden met 



