FOSSILE VOETSTAPPEN. 237 



noemden Otozoum ziet, en het titelblad der Ichnology van hitchcock 

 vertoont ons eene steengroeve van South Hadlcy , waar een otozoum- 

 spoor tussehen eene menigte sporen van Brontozoiim Sillimanni heenloopt. 

 Men houdt het otozoum voor een tweebeenig dier , doch daar men ook 

 sporen van kleinere voorpooten met 5 teenen aangetroffen heeft , zoo 

 zijn er geleerden , die gelooven , dat het otozoum een vierbeenig dier 

 was, dat slechts bij gelegenheid zijne voorpooten op den grond zette. 



Argozoum Redfieldi vormde eenvoudige drieteenige indrukselen van 

 12 duim lengte en 11 duim breedte. Duidelijk ziet men hier de in- 

 drukselen van nagels, wat bij de andere Leptodactyli niet het geval is. 

 Bij Springfleld komen , met voetsporen van Argozoum Redfieldi , zelfs 

 koprolithen of versteende drekstoffen voor , waarin prof. dana ruim 1 

 procent water met vluchtig bitumen en 0,6 procent piszuur vond, en 

 die men dus met zeer veel waarschijnlijkheid voor vogeldrek mag hou- 

 den. Immers het is bekend, dat de vogels de urine te gelijk met den 

 drek ontlasten, terwijl zoogdieren beide stoften afzonderlijk uitwerpen, 

 en reptilen slechts met tusschenpoozen van 3 tot 6 weken de urine als 

 een dikvloeibare massa ontlasten. In weerwil dat er nog geen vogel- 

 beenderen ooit in die gesteenten ontdekt zijn , schijnt het dus door die 

 koprolithen bewezen te worden , dat ten minste sommigen van de makers 

 der voetsporen werkelijk vogels waren. 



Gigantitherium caudatum met teenen van 3 duim dikte verschilt zeer 

 veel van alle andere voetsporen , door het bezit van een dun haakvormig 

 aanhangsel , waardoor dit spoor zeer gemakkelijk van anderen te onder- 

 scheiden is. Bovendien vindt men bij de sporen van het Gigantitherium 

 steeds eene een halve duim breede groef, die onafgebroken de voetstappen 

 vergezelt , als van een achterna slependen staart. Echter was het een 

 tweebeenig dier , en sedert de lange staart van den Archaeopteryx uit 

 Solenhofen bekend geworden is , zal men wel niet durven ontkennen , 

 dat ook het Gigantitherium caudatum van Springfield een vogel geweest 

 kan zijn met een staart , lang genoeg om op den grond te slepen als 

 het dier liep , en zoodoende eene groef te maken in het wceke slijk van 

 het zeestrand. Hoe het ook zij , deze voetsporen van Connecticut zijn 

 voor de geleerden in het algemeen, maar voor de Amerikanen in het bij- 

 zonder eene onuitputtelijke bron van gissingen en vermoedens , en slechts 

 de tijd en de studie kunnen licht werpen in de duisternis , waarin die voet- 

 stappen en de dieren , die hen gemaakt hebben , nog steeds gewikkeld zijn. 



