SEBALD JUSTINUS BRUGMANS; 



DOOR 



C. PEUYS VAN DER HOEYEN. 



Zoo dikwijls ik mij mijii akademieleven herinner en het onderwijs 

 te binnen breng , te Leiden ontvangen , denk ik aan sebald justintjs 

 BRUGMAKS : een man , die nu nog , nadat meer dan een halve eeuw is voorbij- 

 gegaan , mij voorkomt het ideaal van den akademieleeraar het meest nabij 

 te komen en wiens beeld eene eervolle plaats verdient in het Album 

 der Natuur. 



Toen ik in 1812 te Leiden kwam, had hij den leeftijd van vijftig 

 jaren nog niet bereikt. Zijne houding, zijn voorkomen, zijn gelaat 

 teekenden hem als den krachtvoUen man in den vollen bloei der gezond- 

 heid , die evenwel , volgens het oordeel van celsus , juist daarom eenige 

 bezorgdheid moest wekken. Zoo ik hem buiten de akademiestad ontmoet 

 had , ik zou hem niet voor een der hooggeleerden gegroet hebben. 



Hij onderscheidde zich dan ook aanmerkelijk van mijne overige pro- 

 fessoren , aan wien men het kon aanzien , dat zij tot den geleerden 

 stand behoorden. 



Maakte hij in uiterlijk voorkomen eene uitzondering op zijne collega's, 

 niet minder onderscheidde hij zich door zijne lessen , waarin hij boven 

 allen uitmuntte. Gelaat , houding , spraak , gebaren , alles maakte een 

 wonderbaar overeenstemmend geheel uit : alles was bezield en bezielend 

 en het vuur , waarmee hij sprak , deelde zich mede aan allen , die hem 

 hoorden. 



Die lessen waren in volkomen overeenstemming met het onderwerp , 

 dat hij behandelde. De kruidkunde , zijne eerste liefde , was , als hij 

 haar voorstelde , de beminnelijke wetenschap [scientia amahilis) , gelijk 

 zij zich aan hare minnaars en beoefenaars pleegt te vertoonen. 



De scheikunde onderwees hij door wel aangebragte en wel uitgevoerde 



