244 SEBAXD JtJSTINÜS BRUGMANS, 



deze , vierde hij dan ook zijn lust bot om zelf planten te zoeken ; en 

 de natuurlijke geschiedenis door wandelingen in het open veld aan te 

 lecren, werd eene zijner gezochtste uitspanningen. 



Zijn vader, hoogleeraar in de wis- en natuurkunde, eerst te Franeker, 

 daarna te Groningen , oefende hem in de studie dezer wetenschappen. 



In de jaren , die gewoonlijk aan het aanleeren der oude talen besteed 

 worden, hoorde de jeugdige leerling de akademische lessen van zijn vader 

 en de hoogleeraren deiessen en widdees en bestudeerde de wijsbegeerte. 



Zijne bestemming was om geneesheer te worden. Doch zijne vorde- 

 ringen in de natuurkundige studiën waren te groot en zijn vlijt en 

 schranderheid beloofden te veel, dan dat zij niet verdienden bekroond 

 te worden. Opentlij k werd hij op den leeftijd van naauwelijks achttien jaren 

 bevorderd tot meester in de vrije kunsten en doctor in de wijsbegeerte. 



Nu wijdde hij zich toe aan de geneeskunde , onder de leiding van 

 den beroemden hoogleeraar veeschijie. En om zijne geneeskundige stu- 

 diën te voltooijen, begaf hij zich vervolgens naar Jjciden, ter bijwoning 

 der lessen van de kundige en vermaarde hoogleeraren van doeveeen en hahjc. 



Yan daar teruggekeerd , werd hij te Groningen tot doctor in de ge- 

 neeskunde bevorderd, na de verdediging zijner voortreffelijke dissertatie 

 ,,de progenia," die blijken gaf niet slechts van geleerdheid, maar 

 bovenal van oordeel en eigen onderzoek en ook buitenslands met roem 

 vermeld is geworden. 



Eeeds maakte hij zich gereed om als geneesheer op te treden , toen 

 hij als hoogleeraar in de wijsbegeerte te Franeker beroepen werd. 



Slechts kort bekleedde hij dien post, die zoowel sterrekunde als 

 bovennatuurkunde omvatte en waarin hij de verwachtingen , die men van 

 hem koesterde , ten volle bevredigde. Want reeds in het volgende jaar 

 1785 werd hij te Leiden als opvolger van den hoogieeraar van eoijen , 

 die zijn post had neergelegd, in de kruidlmnde aangesteld. 



Hierbij werd hem niet lang daarna door den invloed en op aanbeve- 

 ling van den curator van bleiswijk het hoogleeraarsambt in de natuur- 

 lijke geschiedenis opgedragen. 



Het is mijn oogmerk niet en zou ook daarenboven overbodig zijn en 

 weinig passen aan onzen tijd, eene tweede lofrede op beugmans te 

 schrijven. Ik wilde slechts de feiten laten spreken. 



Bedenken wij dan , dat toen beugmans aan onze akademie van Leiden 

 zijn post aanvaardde, op den leeftijd van 23 jaren, hij alreeds meer- 



