246 SEBALD JUSTINUS BEUGMANS. 



hem MAECiMALPiGHi gedaan had , met wiens schriften hij vertrouwelijk 

 hekend was en die hij telkens gewoon was te roemen. 



Wat ons in beugmans bijzonder treffen moet, is het ruim en veelom- 

 vattend overzigt , waarmede hij de meest uiteenloopende verschijnselen 

 wist te verhinden en tot dezelfde wetten te herleiden. 



Bij alles wat hij onderzocht , wat hij beproefde , wat hij overdacht 

 in zijne natuurstudie , stond hem gedurig zijn onderwijs voor den geest. 

 Aan dat onderwijs maakte hij alles dienstbaar en als men zijn anatomisch 

 kabinet doorloopt, kan men zich gemakkelijk voorstellen, dat het hem 

 nooit aan voorbeelden ontbroken zal hebben om zijne lessen toe te lichten 

 en op te helderen. 



Beijgmans, bekend met oudere en nieuwere schrijvers, was geen ge- 

 leerde in den eigenlijken zin van het woord , dat wil zeggen , hij was 

 geen boekengeleerde. Zijne kennis berustte in de eerste plaats op eigen 

 waarneming en eigen proefneming , op eigen natuuronderzoek. Men 

 wordt daarvan overtuigd , als men zich met zijne schriften zoowel als 

 met zijne verzameling van natuurvoorwerpen bekend maakt. 



Die eigen aanschouwing had hij zich reeds als knaap en jongeling 

 aangewend , toen hij de bouwstoffen bijeen bragt voor zijne prijs- 

 verhandelingen , voor zijne lithologia Groningana , voor zijne dissertatie 

 ,,de puogenia", voor zijne oratie ,,de solo Trisiaco." • Zij is hem door- 

 gaans bijgebleven en nog in zijn laatste geschrift over de hospitaal- 

 versterving bestuurde zij zijne pen. Zij gaf aan zijne voordragt die 

 levensfrischheid , die ons, zijne leerlingen, zoo zeer boeide, en in- 

 drukken bij ons achterliet , die nooit zullen worden uitgewischt en 

 waardoor hij mij toeschijnt het ideaal van den akademieleeraar het 

 meest nabij te komen. 



Dat BETJGMANS oudcr de akademieburgers niet de populariteit ver- 

 kreeg van zijn opvolger in het rectoraat, den beroemden kempee, kan 

 niemand verwonderen. Maar dat hij het was, die door zijn beleid onze 

 akademie voor een anders wissen ondergang behoedde en ons de ge- 

 roofde schatten terugschonk; die bij hare wedergeboorte en herstel- 

 ling haren luister verhoogde en wiens laatste oogenblikken nog aan de 

 dienst van zijn vaderland waren toegewijd , mogen wij , die hem kenden 

 en vereerden , nimmer vergeten. 



