248 DE ZONNEBLOEM. 



geheeten werd , naar hare figuur en dat zij zich naar de zon wendt , 

 welk laatste echter , gelijk wij zagen , niet al te veel naar de letter 

 moet worden opgenomen. Dat zij daar om haren weligen wasdom en 

 voortbrenging van talrijke zaden reeds gunstig bekend was , blijkt uit 

 de opgave van denzelfden schrijver, die in het jaar 1584 te Neurenberg 

 zoodanige bloemen gehad had , welke 2364 goede rijpe zaden opgeleverd 

 hadden. 



Zij behoort tot de groote afdeeling der zamengestelden , waartoe ook 

 onze asters , dalüicDs , distels , kamille , schorzeneeren , paardehloem enz. 

 behooren, dat zijn die planten, in welke vele kleine bloemen zoo digt 

 bij elkander staan , dat zij eene zamengestelde bloem schijnen uit te 

 maken. Bij naauwkeurig onderzoek zal men bevinden , dat de zeer in 

 het oog vallende in een breed geel bloemblad uitloopende randbloempjes , 

 die de zoogenaamde straal uitmaken , alleen stampers bevatten , de 

 geelbruine 5-tandige buisvormige bloempjes daarentegen van het midden 

 of de zoogenaamde schijf, meeldraden en stampers. Al deze bloempjes 

 zgn op een breeden vruchtbodem in kleine holten , bijna als de tanden 

 in hunne kassen vast gehecht en staan elk aan den voet of, zooals de 

 kruidkundigen zeggen, in de oksel van een stoppeltje (^a/m), dat zijn 

 kleine schubvormige schutblaadjes op den vruchtbodem (evenals bij de 

 dahlia enz.), ingeplant. Het is uit kleine stipvormige kliertjes, welke 

 vooral op deze stoppeltjes voorkomen, dat eene harsige stof wordt afge- 

 scheiden van eene eigenaardige geur. Het is aan deze sterke geur 

 waarschijnlijk toe te schrijven , dat , toen men in vroeger jaren beproefd 

 had den groeten vruchtbodem van dit gewas (evenals de tot dezeKde 

 afdeeling behoorende artisjok) tot spijze te gebruiken , men tot de uit- 

 komst kwam , dat dit deel eetbaar was , maar een slechten smaak had. 



Vatjchee, wijst de opmerkelijke wijze aan , waarop die stoppeltjes 

 zich eerst opheffen om de bloempjes uit te doen komen , daarna weder 

 sluiten als het zaad zich begint te vormen en eindelijk zich weder 

 openen om de losmaking en verwijdering van het rijpe zaad mogelijk 

 te maken. Even zoo heeft, reeds vóór vele jaren — en dit is een 

 ander bewijs hoeveel er in dagelijks voorkomende planten nog is op te 

 merken — de hoogl. cl. mulder aangetoond, dat bg de gewone paar- 

 debloem , hondetong of molsla {Leontodon Taraxacum) het groene omwindsel 

 eerst , in den bloemknop , gesloten is , later zich bij dag door het zon- 

 licht opent en tfsgen den avond weder (met de gehecle bloem) sluit 



