DE Z0N3fEBL0EM. , 249 



en deze afwisselende opening en sluiting zoo lang voortzet tot de bloem 

 uitgebloeid is. Dan sluit het omwindscl zich , de zaden rijpen onder 

 deze beschutting, tot eindelijk het omwindsel zich nog eens, voor het 

 laatst en geheel opent, ja zich zelfs nederslaat om de rijpe zaden, met 

 hunne zaadpluizen gekroond , een vrijen uitweg te verlcenen. Wij 

 zien deze merkwaardige veranderingen in den stand des omwindsels en 

 andere deelen ; maar wie begrijpt duidelijk daarvan de oorzaak ? 



De zonnebloem wordt bij ons , zooals wij allen weten , zeer groot , 

 meer dan manshoogte ; maar in zuidelijke landen wordt zij veel grooter : 

 in Spanje wel tot 24 voet hoogte, in Portugal heet zij daaiom giffatite. 

 In een onlangs uitgekomen geschrift van alexafdek petzholdt (der Kau- 

 Jcasus , Leipzig 1866), zijnde eene beschrijving van den Kaukasus naar 

 door den schrijver aldaar in 1863 en 1864 gedane reizen, komt, (I, 

 p. 56) het volgende voor : „In de nabijheid van Georgiewsk , waar 

 talrijke velden gezien worden , op welke in wijd staande rijen zonne- 

 bloemen {Hel'ianthus annuus) gekweekt worden met daar tusschen staande 

 allerfraaiste aardbezieboomen ^) , zag ik een knaap , die zich bezig 

 hield met het eten der rijpe zaden van zulk een zonnebloem. Daar mij 

 hare ongewone grootte in het oog viel , nam ik er naauwkeurig de maat 

 van en bevond, dat haar schijf, natuurlijk zonder de randblocmpjes , 

 een middellijn had van niet minder dan ruim 20 Russische duimen. 

 Welk een statige plant moet het geweest zijn , waar zulk eene reus- 

 achtige bloem op ontwikkeld was!" 



De olie , welke in deze zaden bevat is , geeft aanleiding , dat zij 

 dikwijls als eene versnapering, tot spijze gebruikt worden , ook voor het 

 gevogelte , en dat hare aankweeking als oliegewas meermalen is aanbe- 

 volen. De zonnebloemolie is werkelijk goed , maar men heeft van de 

 aankweeking in het groot als oliegewas op vele plaatsen afgezien 

 wegens de tijdroovende inzameling der vruchtjes , die vrij vast zitten 

 op den vruchtbodem en wegens het moeijelijk uitslaan der olie, uithoofde 

 van het lederachtige der zaadomhulsels (de zwart gekleurde dop dez(>i- 



') De schrijver noemt ze Arbuaeu. Dit ia de arbousier fraisior {Arbutus Unedo) , 

 een boom, over wellven de heer hautsex in het Album der Natuur, 1865, bl. 51 en 

 52 , uit het zviiden van Frankrijk ccnige bcrigten mededeelt. De vleezige vruchten , 

 eenigzins op onze aardbezicn gelijkende, worden daar veel gegeten. Zoo ook elders 

 in het zuiden van Europa. In Dalmatie dienen zij ook veel tot het atokcn van oone 

 soort van brandewijn. 



