254 DE BLAAUWE GEOT TAN CAPEI. 



ren zilverglans schitteren , terwijl ze op eenige voeten diepte volkomen 

 zwart schijnen. 



„Het merkwaardigste schouwspel vertoont zich als de gids zich aan- 

 biedt , natuurlijk voor eene extra-fooi , in het water te springen en rond 

 te zwemmen. De kerel zelf is bruin als een beer. Alle in het water 

 gedompelde deelen schijnen helder zilverwit met eene licht blaauwachtige 

 tint. Het geheele ligchaam straalt als dat van een seraf, als de man 

 zich in eene regtstandige houding stelt en water treedt. De zijde des 

 ligchaams , die van den ingang is afgekeerd , ziet er donkerbruin uit. 

 Zwemt hij horizontaal , dan vertoont zich dit zilverlicht ook slechts op 

 die deelen , welke naar den ingang der grot zijn toegekeerd. Maar niefc 

 alleen het menschelijke ligchaam, ook roeiriemen en stokken vertoonen 

 hetzelfde verschijnsel , hetzeKde blaauwachtige zilverlicht op alle vlak- 

 ten , die zoo naar den ingang zijn toegekeerd , dat de daar gebrokene 

 lichtstraal ons oog treft. 



„Men heeft over deze blaauwe grot veel poësie en ook veel onzin te 

 voorschijn g-ebragt. Föester zegt nog : „Geen daglicht verlicht onmid- 

 dellijk het met druipsteen bedekte binnenste , maar het straalt in een 

 tooverachtigen hemelsblaauwen weerschijn , welks oorzaken nog niet 

 naauwkeurig bekend zijn." De verklaring is echter even zoo gemakke- 

 lijk , als het verschijnsel schoon is. Voor alle dingen moet men opmer- 

 ken , dat het geheel onwaar is , dat geen daglicht in de grot zou dringen. 

 De opening is immers groot genoeg om eene vier voeten breede boot 

 door te laten , zoodat het licht derhalve zoowel regtstreeks door de 

 opening als teruggekaatst van de oppervlakte des waters in de grot 

 binnendringt. Dit doet echter niets ter zake , maar schaadt veelmeer 

 het lichteffect , omdat het verblindt , zoodra men zich met het gezigt 

 naar den ingang keert en ik ben overtuigd, dat de grot wel is waar 

 iets donkerder, maar nog veel volkomener blaauw zoude zijn, wanneer 

 men bij den ingang een dekkleed aanbrag-t , dat na de intrede des be- 

 zoekers tot op het water werd nedergelaten , om eiken regtstreekschen 

 lichtstraal buiten te houden. 



„De blaauwe kleur ontstaat door de lichtstralen , die in het water ge- 

 broken worden en door het water in het bijna donkere hol geraken. 

 Het witte daglicht (de zon beschijnt de opening van de grot niet regt- 

 streeks) gaat door het blaauwe water; wij zien het dus als door een 

 blaauw glas. De intensiteit dezer blaauwe kleur in de grot wordt 



