258 DE 8T. PIETEESBERG BIJ MAASTEICHT. 



Het is reeds vele jaren geleden , dat ik zelf in dit doolhof van 

 gangen werd rondgeleid. Maar de ontvangen indruk is nog even 

 levendig alsof het eerst voor weinige dagen had plaats gehad. Het 

 was in den zomer van 1829, Ik was toen nog zeer jong. Met een 

 kleinen randsel op den rug , doorwandelde ik gedurende eenige weken 

 met een mijner broeders een gedeelte onzer toenmalige zuidelijke pro- 

 vinciën. Weinig kon ik toen denken, dat ik twee jaren later, we- 

 derom met een randsel op den rug, maar ditmaal in talrijker gezel- 

 schap , en onder geheele veranderde omstandigheden , eenige der toen 

 bezochte streken nog eens doortrekken zoude. IN'aauwelijks te Maas- 

 tricht gekomen, rigtten wij onze schreden naar den St. Pietersberg. 

 Een gids vergezelde ons. Gekomen aan den ingang, waardoor men 

 thans gewoonlijk de bezoekers binnenleidt en die zich tegenover het 

 op weinige minuten afstands buiten de poort, aan den westelijken 

 Maasoever gelegen dorpje St. Pieter bevindt ^) , ontstak hij een fakkel 

 en ging ons voor. Een kille lucht kwam ons te gemoet , zooals 

 men in den zomer ontwaart, als men een kelder binnentreedt. Aan- 

 vankelijk onduidelijk , maar allengs duidelijker , naarmate zich onze 

 oogen aan de gebrekkige verlichting gewenden, vertoonden zich aan 

 ons hooge gewelven , met loodregte wanden , waarop de fakkel een 

 telkens veranderend schijnsel wierp , al naar gelang de gids onze aan- 

 dacht vestigde op de namen van vroegere bezoekers , met houtskool 

 geschreven en waarmede de wanden hier en daar tot digt bij de ver- 

 scheidene ellen hooge zoldering bedekt waren. Zich op korte afstanden 

 dan eens regts , dan weder links wendende , geleidde hij ons voor- 

 waarts, terwijl wij telkens andere gangen voorbij gingen, welke met 

 diegene , waardoor wij onzen weg vervolgden , gemeenschap hadden en 

 waarop wederom andere gangen uitliepen. De meest doodsche stilte 

 omringde ons. Elk geluid, dat wij maakten, zelfs de woorden, die ge- 

 sproken werden , hadden een korten , doffen klank , zonder eenige 

 weerkaatsing , gelijk men anders gewoon is in andere gewelven , b.v. 

 in eene kerk te vernemen. De muren smoorden hier het geluid , als 

 waren zij met een zacht behangsel bekleed. Slechts op één punt hield 

 de gids stand om ons op eene echo opmerkzaam te maken, die daar 

 vernomen wordt. Het was in een gang , die zich langer dan andere 



') Men vergelijke het bijgevoegde kaartje en plan. 



