DE ST. PIEIEESBERG BIJ MAASTRICHT. 259 



in eene regte rigting voortzet. Kort , maar met verwonderlijke schei-pte , 

 worden daar de woorden weerkaatst. Er is inderdaad iets liuivering- 

 wekkends in, wanneer men reeds eenigen tijd in die onderaardsche 

 gewelven heeft rondgedoold , waarin niets gehoord wordt , dat aan de 

 buitenwereld herinnert , terwijl het roode fakkellicht een phantastisch 

 schijnsel verbreidt, de zwarte gedaante van den gids u voorgaat, ge- 

 volgd door zijn reusachtige schaduw met onbestemde omtrekken , en u 

 telkens de wijde openingen der gangen , welke gij voorbijgaat , als even 

 zoo vele donkere spelonken aangapen , plotseling als uit de diepte des 

 bergs eene stem te vernemen, die u antwoordt. Zoo vervolgden wij 

 onzen weg , totdat wij , na een verblijf van ongeveer anderhalf uur in 

 deze duistere gewelven, weder het schijnsel van den lichtenden hemel 

 ontwaarden , en spoedig daarop naar buiten traden. Aanvankelijk nog 

 eenigzins verblind door het langdurig verblijf in de gebrekkig verlichte 

 duisternis , staarden wij weldra veriiikt op het schoone tafereel , dat 

 zich daar voor ons uitbreidde. En voorwaar, indien er iets geschikt 

 is, om door scherpe tegenstelling het gemoed te stemmen tot het ont- 

 vangen van den vollen indruk van een heerlijk door de zon verlicht 

 landschap , dan is het zulk eene onderaardsche wandeling. Wij wa- 

 ren uit de holen van den Pietersberg nabij Slavanten, vroeger een 

 klooster , thans eene veel bezochte uitspanningsplaats , weder naar 

 buiten gekomen. Vandaar, staande op eene vrij aanmerkelijke hoogte, 

 daalde onze blik in het schoone Maasdal. Oostwaarts stuitte hij tegen 

 de omstreeks een uur gaans verwijderde heuvels, aan welker helling 

 de dorpen Bemelen, Gronsveldt en Ryckholt gelegen zijn. Zuidwaarts 

 volgde ons oog tot op groeten afstand de Maas, die zich als een zil- 

 veren lint door de welige landsdouw kronkelt en zich noordwaarts naar 

 Maastricht begeeft. Westwaarts , achter onzen rug , hadden ^vij do 

 hoogten van den Pietersberg , dien wij pas verlaten hadden. Ik ben 

 daar sedert dien tijd niet meer geweest, maar in mijne herinnering 

 staat de plek , waar wij toen stonden , aangeschreven als een der 

 schoonste punten van ons vaderland. 



Indien ik echter mijnen lezers niets meer wist mede te doelen , dan 

 hetgeen mijn geheugen bewaard heeft van hetgeen ik als zeventienjarig 

 jongeling gezien en opgemerkt heb tijdens een zoo kortstondig bezoek, 

 dan zoude ik inderdaad een zeer slecht leidsman moeten heeten. Ge- 

 lukkiglijk hebben anderen , toegerust met wetenschappelijke kennis , 



17* 



