264 DE ST. PIETERSBEEG BIJ MAASTEICHT. 



hierbij echter doen opmerken, dat het karrespoor in Limburg merkelijk 

 breeder is dan dat in de overige provinciën. Slechts op eenige weinige 

 punten zijn , hetzij door latere wegruiming of door instorting van een 

 deel der zuilen , iets grootere ruimten ontstaan. Nergens zijn deze 

 echter van eenigzins aanmerkelijken omvang , hoewel de gidsen er den 

 naam van kamers aan geven. De wanden van enkele dezer zooge- 

 naamde kamers zijn bedekt met teekeningen in houtskool en roodkrijt , 

 weinig getuigende voor het kunsttalent der vervaardigers. De voor- 

 stellingen zijn ontleend aan de bijbelsche geschiedenis en aan de my- 

 thologie. Eene der ruimten draagt den naam van de hel , omdat zich 

 in den achterwand daarvan eene wijd gapende opening bevindt , waarom 

 heen een soort van aangezigt geteekend is. 



Met de bepaling van de wijdte der gangen door de breedte van 

 het karrespoor staat nog eene bijzonderheid in verband, welke wij 

 hier moeten vermelden. Langs de wanden der gangen ziet men na- 

 melijk dikwijls horizontaal loopende groeven , die reeds op eenigen 

 afstand van de zoldering zigtbaar zijn en zoo , evenwijdig loopende , 

 elkander benedenwaarts opvolgen tot op eene zekere hoogte boven 

 den vloer. Zij, die niet met de wijze van exploitatie des bergs 

 bekend zijn , zouden ligt geneigd zijn deze evenwijdige groeven 

 voor eene eigendommelijkheid van het gesteente zelve te houden, ter- 

 wijl zij in werkelijkheid niet anders zijn , dan de indruksels , welke 

 de uitstekende punten der voorbij de wanden rijdende karren gemaakt 

 hebben. En daar de bewerking overal van boven is aangevangen en 

 allengs naar beneden is voortgezet , zoo is het klaar , dat de vloer , 

 waarover het vervoer plaats had, al lager en lager werd en dat de 

 bedoelde groeven aan zijne hoogte op zekere tijdstippen beantwoordden. 



Op het eigenaardig beloop der gangen hebben nog twee omstandig- 

 heden invloed uitgeoefend , welke eene vermelding verdienen. Vooreerst 

 is het duidelijk, dat men steeds genoodzaakt is geweest, wilde men 

 voor instorting van den bovengrond beveiligd zijn , een voldoend ge- 

 deelte van het gesteente in den vorm van zware zuilen tot steun van 

 het gewelf te laten staan. De eigenaars van den bovengrond , die het 

 regt hadden op het gesteente , dat daaronder gelegen was , droegen 

 natuurlijk dat regt niet over dan onder behoorlijke waarborgen, dat 

 hunne woningen en landerijen niet eenmaal in de diepte verdwijnen 

 zouden. 



