DE 8T. PIETEESBERG BIJ MAA8TEICHT. 267 



des -weeken steens, daaruit zonder veel moeite vervaardigd worden. 

 Dit is onder anderen geschied aan de gedeeltelijk uit dezen steen op- 

 getrokken kerk van St. Jacques te Luik en aan de zoldering van eene 

 der kerken te Namen. 



Het kon wel niet anders , of de bewoners der streek , waarin dit 

 gesteente voorkomt, moeten reeds vroeg zijne geschiktlieid als bouw- 

 materiaal erkend en daarvan partij getrokken hebben , evenals de tegen- 

 woordige bewoners het nog doen. Zeer eenvoudige werktuigen, een 

 houweel en een zaag, zijn voldoende om zich den noodigen voorraad 

 bouwsteenen te verschaffen , die daar in rijken overvloed aanwezig zijn. 

 Bovendien is de arbeid om deze te verkrijgen uit hoofde der zachtheid 

 van het gesteente betrekkelijk luttel. Sommigen nu meenen , dat 

 reeds de Komeinen , die in de nabijheid van Maastricht eene legerplaats 

 hadden , waarnaar het aan de oostelijke helling des Pietersbergs gelegen 

 kasteel Gaster nog zijnen naam draagt , met het aanleggen der onderaard- 

 sche gangen in dien berg zouden begonnen zijn. Er is voorzeker in 

 deze meening op zich zelve niets onwaarschijnlijks , maar het ontbreekt 

 aan gronden , om haar deugdelijk te staven. Men heeft zich daartoe 

 beroepen op de ruïne van Lichtenberg , welke zich nabij een der ingangen 

 in den berg bevindt en die bij het volk den naam van Caesar' s 

 toren draagt , doch bevoegde oudheidkundigen zijn van oordeel , dat 

 die ruïne uit de middeleeuwen dagteekent. Zeker althans is het, dat 

 onder de talrijke opschriften in do gangen, er geene voorkomen, die 

 ouder zijn dan de twaalfde eeuw en dat de oudste gebouwen van 

 Maastricht en van de naburige gemeenten niet uit den steen van den 

 Pietersberg zijn opgetrokken. Dit laatste vooral schijnt een allezins 

 afdoende grond te zijn om aan de gangen in den berg niet zulk 

 een hoogen ouderdom toe te kennen als sommigen willen. 



Hoe dit zij , die berg , indien hij spreken kondc , zoude ons nog 

 wel andere geschiedenissen te verhalen hebben , dan die , welke alleen 

 de wording van het doolhof van gangen daarin betreffen , geschie- 

 denissen van vreeselijken doodsangst , die de haren te berge zouden 

 doen rijzen en het bloed in de aderen stollen. Nog leven de verhalen 

 in den mond des volks van ongelukkige verdwaalden, die aldaar den 

 dood gevonden hebben en wier lijken later terug gevonden zijn. In 

 1640 hadden vier monniken , waarschijnlijk van het nabuiige klooster 

 Slavanten , het voornemen opgevat om in deze onderaardsche gangen 



