268 DE ST. PIETEESBEEG BIJ MAASTKICHT. 



eene kapel te bouwen. Zij hadden zich. voorzien van een draadklu- 

 wen, dat zij afwikkelden naarmate zij zich van den ingang verwij- 

 derden. De draad brak echter af en zij konden den terugweg niet 

 vinden. Zeven dagen later werden de vier lijken gevonden, op 

 korten afstand van elkander , met het aangezigt op den grond liggende 

 en met den rozenkrans in de hand. ISTog toonen de gidsen de met 

 houtskool ruw geschetste afbeeldingen dezer ongelukkigen , op de 

 plek waar zij den schrikkelijken hongerdood gestorven zijn. 



Toen EAijJAS de st. fond in 1795, in gezelschap van eenige Fransche 

 officieren en begeleid door soldaten , die de fakkels droegen , den Pie- 

 tersberg bezocht, werd eene dergelijke ontdekking gedaan. "Wij laten 

 hem zelven haar verhalen : 



„Wij waren gekomen in een hoogen en wijden gang , die van de 

 overigen verschilde door het ontbreken van de zijdelingsche openingen , 

 welke elders zoo menigvuldig zijn. Hier daarentegen bevonden wij ons 

 in eene lange en breede straat, die van verre geene andere opening 

 scheen te hebben dan die , waardoor wij waren binnen gekomen. 



„Toen wij ongeveer op de helft van dezen gang gekomen waren , 

 zagen wij bij het licht der fakkels een voorwerp , dat geleek op een 

 mensch , op den grond uitgestrekt alsof hij sliep. Dit denkbeeld werd 

 bevestigd , naar mate wij naderden , en toen het licht het ten volle be- 

 scheen , herkenden wij het ligchaam van een doode. De plaats , de 

 toestand van dezen ongelukkige , verwekten in ons eene verbazing , 

 vermengd met afgrijzen. Het was niet meer dan een verdroogd ge- 

 raamte , nog gekleed als een werkman ; een hoed lag naast zijn hoofd ; 

 zijne schoenen waren uitgetrokken en lagen naast zijne voeten, en een 

 rozenkrans lag bij de eene hand. De toestand , waarin het lijk gevon- 

 den werd, duidde aan, dat er meer dan zestig jaren verloopen waren, 

 sedert de ongelukkige hier levend begraven werd." 



In 1808 vonden eenige jongelieden in eenen verwijderden gang van 

 den Pietersberg het geraamte van een monnik , nog bedekt met zijn 

 pij en daarnevens dat van eene vrouw, waarvan de kleeding toonde, 

 dat zij tot den gegoeden stand had behoord. Haar laatste doodstrijd 

 openbaarde zich nog in de krampachtig toegeknepen vuisten. Misschien 

 het laatste hoofdstuk van een vreeselijk eindigenden roman. 



Doch ook enkele verdwaalden zijn nog tijdig gered geworden. In 

 1838 en in 1841 had een der gidsen, gulix gcheeten, het geluk twee 



